Dz. U. 
1999 Nr 53 poz. 549
USTAWA 
z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji
Rozdział 1 
Przepisy ogólne
Art. 1. 
Ustawa określa zasady wydawania i cofania pozwoleń na broń, nabywania, rejestracji, przechowywania, zbywania i deponowania broni i amunicji, przewozu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz przywozu z zagranicy i wywozu za granicę broni i amunicji, jak również zasady posiadania broni i amunicji przez cudzoziemców oraz zasady funkcjonowania strzelnic.
Art. 2. 
Poza przypadkami określonymi w ustawie nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i amunicji jest zabronione.
Art. 3. 
Przepisy ustawy nie dotyczą:
1) 
broni i amunicji stanowiących uzbrojenie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Celno-Skarbowej, Służby Więziennej oraz innych państwowych formacji uzbrojonych, w odniesieniu do których dostęp do broni i amunicji regulują odrębne przepisy;
2) 
broni i amunicji stanowiących uzbrojenie żołnierzy armii państw obcych przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z przedsięwzięciami wojskowymi realizowanymi wspólnie z Siłami Zbrojnymi Rzeczypospolitej Polskiej, a także na podstawie umów i porozumień międzynarodowych;
2a) 
broni i amunicji stanowiących uzbrojenie funkcjonariuszy straży granicznych państw członkowskich Unii Europejskiej przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z wykonywaniem, za zgodą właściwych organów Rzeczypospolitej Polskiej, zadań określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej;
2b) 
broni i amunicji stanowiących uzbrojenie zagranicznych funkcjonariuszy biorących udział we wspólnej operacji, o której mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lutego 2014 r. o udziale zagranicznych funkcjonariuszy lub pracowników we wspólnych operacjach lub wspólnych działaniach ratowniczych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. poz. 295);
3) 
obrotu z zagranicą bronią i amunicją, technologiami i usługami mającymi znaczenie dla obronności, bezpieczeństwa lub ważnych interesów Państwa oraz wytwarzania, przewozu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przywozu z zagranicy i wywozu za granicę broni i amunicji w celach przemysłowych lub handlowych, a także obrotu nimi na podstawie odrębnych przepisów;
4) 
przemieszczania amunicji przez przedsiębiorców oraz przedsiębiorców zagranicznych, w rozumieniu ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 283 );
5) 
broni i amunicji stanowiących uzbrojenie zagranicznych funkcjonariuszy służb policyjnych państw obcych wwożonej i przewożonej przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z realizacją wspólnych ćwiczeń i szkoleń lub biorących udział we wspólnej operacji, o której mowa w decyzji Rady 2008/615/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej.
Art. 4. 
1. 
Ilekroć w ustawie jest mowa o broni, należy przez to rozumieć:
1) 
strzelecką broń palną, broń sygnałową i broń gazowo-alarmową;
2) 
broń pneumatyczną;
3) 
miotacze gazu obezwładniającego;
4) 
narzędzia i urządzenia, których używanie może zagrażać życiu lub zdrowiu:
a) 
broń białą w postaci:
– 
ostrzy ukrytych w przedmiotach niemających wyglądu broni,
– 
kastetów i nunczaków,
– 
pałek posiadających zakończenie z ciężkiego i twardego materiału lub zawierających wkładki z takiego materiału,
– 
pałek wykonanych z drewna lub innego ciężkiego i twardego materiału, imitujących kij bejsbolowy,
b) 
broń cięciwową w postaci kusz,
c) 
przedmioty przeznaczone do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej.
2. 
Ilekroć w ustawie jest mowa o amunicji, należy przez to rozumieć amunicję do broni palnej.
3. 
W rozumieniu ustawy amunicją jest nabój scalony lub rozdzielnego ładowania do strzeleckiej broni palnej.
4. 
Ilekroć w ustawie jest mowa o państwach członkowskich Unii Europejskiej należy przez to rozumieć również państwa trzecie traktowane na równi z nimi na podstawie umowy w sprawie włączenia tych państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen.
5. 
Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1) 
zgodzie przewozowej należy przez to rozumieć dokument wystawiany przez zbywcę broni palnej w państwie początkowym transakcji na każdorazowe przemieszczenie broni palnej, poświadczony przez właściwe władze tego państwa, zaświadczający o wiarygodności tego zbywcy oraz o objęciu kontrolą przez to państwo tej transakcji;
2) 
uprzedniej zgodzie przewozowej należy przez to rozumieć dokument wystawiany przez nabywcę broni palnej w państwie docelowym transakcji na każdorazowe przemieszczenie broni palnej, poświadczony przez właściwe władze tego państwa, zaświadczający o wiarygodności tego nabywcy oraz o objęciu kontrolą przez to państwo tej transakcji.
6. 
Ilekroć w ustawie jest mowa o kategoriach strzeleckiej broni palnej, rozumie się przez to kategorie strzeleckiej broni palnej określone w załączniku do ustawy z dnia ... o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją, oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. ...).
Art. 5. 
1. 
Gotowe lub obrobione istotne komponenty broni lub komponenty amunicji uważa się za broń lub amunicję.
2. 
Istotnymi komponentami broni są: lufa, szkielet, komora zamkowa, w tym górna i dolna komora zamkowa, bęben lub zamek strzeleckiej broni palnej.
3. 
Komponentami amunicji są jej części zawierające materiały wybuchowe, chemiczne środki obezwładniające lub zapalające albo inne substancje, których działanie zagraża życiu lub zdrowiu oraz ładunek miotający w postaci prochu.
Art. 6. 
1. 
Zabronione jest dokonywanie przeróbek broni zmieniających jej rodzaj, kaliber lub przeznaczenie, a w szczególności przerabianie broni gazowo-alarmowej oraz broni przeznaczonej do strzelania wyłącznie przy użyciu naboi ślepych, dostosowujące ją do wystrzelenia pocisku.
2. 
Przeróbki broni, o których mowa w ust. 1 , uważa się za wyrób broni.
3. 
Zabronione jest posiadanie amunicji wytworzonej niefabrycznie, w tym także takiej, do której wytworzenia wykorzystywane są fabrycznie nowe komponenty amunicji, z wyłączeniem amunicji wytwarzanej na własny użytek przez osoby posiadające pozwolenie na broń w celu łowieckim, kolekcjonerskim, sportowym lub szkoleniowym.
Art. 6a. 
1. 
Broń palna może zostać pozbawiona w sposób trwały cech użytkowych przez uprawnionego przedsiębiorcę, zgodnie ze specyfikacją techniczną określającą szczegółowo sposób pozbawiania cech użytkowych danego rodzaju, typu i modelu broni, zwaną dalej „specyfikacją techniczną”, wydaną przez jednostkę uprawnioną i zatwierdzoną przez jednostkę uprawnioną do potwierdzania pozbawienia broni palnej cech użytkowych.
2. 
Przez pozbawienie broni palnej w sposób trwały cech użytkowych, zwane dalej „pozbawieniem cech użytkowych”, rozumie się pozbawienie cech użytkowych wszystkich istotnych części broni palnej w taki sposób, by mimo działania sprężonych gazów, powstających na skutek spalania materiału miotającego, nie była zdolna do wystrzelenia pocisku lub substancji z lufy albo elementu ją zastępującego oraz do wywołania efektu wizualnego lub akustycznego, a przywrócenie broni cech użytkowych bez podjęcia czynności specjalistycznych nie było możliwe.
3. 
Uprawnionym przedsiębiorcą do pozbawiania cech użytkowych jest przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania broni, w rozumieniu ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2017 r. poz. 290).
4. 
Jednostka uprawniona potwierdza pozbawienie cech użytkowych po dokonaniu pozytywnej oceny zgodności pozbawienia cech użytkowych z odpowiednią specyfikacją techniczną. Potwierdzenie pozbawienia cech użytkowych odnotowuje się w ewidencji broni palnej pozbawionej cech użytkowych, prowadzonej przez tę jednostkę.
5. 
Broń palną pozbawioną cech użytkowych oznakowuje się w sposób wskazujący, że została ona pozbawiona tych cech.
6. 
Wydanie specyfikacji technicznej, pozbawienie cech użytkowych oraz dokonanie oceny zgodności pozbawienia cech użytkowych z odpowiednią specyfikacją techniczną jest odpłatne.
7. 
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1) 
tryb potwierdzania pozbawienia cech użytkowych i sposób znakowania broni pozbawionej cech użytkowych oraz zakres informacji umieszczanych w ewidencji, o której mowa w ust. 4 ;
2) 
jednostki uprawnione do:
a) 
wydawania specyfikacji technicznych,
b) 
potwierdzania pozbawienia cech użytkowych oraz zatwierdzania specyfikacji technicznej;
3) 
sposób postępowania z bronią palną przekazaną w celu pozbawienia cech użytkowych, opracowania specyfikacji technicznej oraz potwierdzenia pozbawienia cech użytkowych przez uprawnione jednostki do:
a) 
pozbawiania cech użytkowych,
b) 
wydawania specyfikacji technicznych,
c) 
potwierdzania pozbawienia cech użytkowych;
4) 
stawki odpłatności za wydanie specyfikacji technicznej i dokonanie oceny zgodności pozbawienia cech użytkowych z odpowiednią specyfikacją techniczną.
8. 
Minister właściwy do spraw wewnętrznych, mając na względzie wymogi bezpieczeństwa i określając:
1) 
tryb potwierdzania pozbawienia cech użytkowych i sposób znakowania broni pozbawionej cech użytkowych oraz zakres informacji umieszczanych w ewidencji, o której mowa w ust. 4 :
a) 
wprowadzi wymóg przedstawienia jednostce uprawnionej do potwierdzania pozbawienia cech użytkowych dokumentu wystawionego przez jednostkę uprawnioną do pozbawiania cech użytkowych stwierdzającego, że broń palna została pozbawiona cech użytkowych zgodnie ze specyfikacją techniczną,
b) 
może wprowadzić odrębny tryb potwierdzania pozbawienia cech użytkowych w odniesieniu do pojedynczych egzemplarzy broni palnej oraz partii tej broni,
c) 
ustali wymagania, jakim powinno odpowiadać oznakowanie umieszczone na broni palnej pozbawionej cech użytkowych, w szczególności umożliwiające identyfikację jednostki uprawnionej do potwierdzania pozbawienia cech użytkowych oraz egzemplarza broni,
d) 
uwzględni konieczność umieszczenia w ewidencji, o której mowa w ust. 4 , informacji jednoznacznie identyfikujących dany egzemplarz broni palnej pozbawionej cech użytkowych oraz uprawnioną jednostkę, która pozbawiła tę broń cech użytkowych;
2) 
jednostki uprawnione do wydawania specyfikacji technicznych– wskaże rodzaje broni palnej, w odniesieniu do których dana jednostka będzie właściwa do wydawania specyfikacji technicznej, z uwzględnieniem posiadanego przez tę jednostkę wyposażenia badawczego i doświadczenia w zakresie dotyczącym właściwego rodzaju broni, tak by do wydawania specyfikacji technicznej do danego rodzaju, typu i modelu broni była uprawniona jedna jednostka;
3) 
jednostki uprawnione do potwierdzania pozbawienia cech użytkowych oraz zatwierdzania specyfikacji technicznej co do sposobów pozbawiania cech użytkowych broni palnej danego rodzaju, typu i modelu – wskaże rodzaje, typy i modele broni palnej, w odniesieniu do których dana jednostka będzie właściwa, przy czym uwzględni warunki w zakresie wyposażenia technicznego tej jednostki pozwalającego stwierdzić, czy pozbawienie broni cech użytkowych nastąpiło zgodnie ze specyfikacją techniczną, oraz warunki dotyczące kwalifikacji osób wykonujących czynności związane bezpośrednio z potwierdzaniem pozbawienia cech użytkowych;
4) 
sposób postępowania z bronią palną przekazaną do pozbawienia cech użytkowych, opracowania specyfikacji technicznej oraz potwierdzenia pozbawienia cech użytkowych przez jednostki uprawnione do: pozbawiania broni palnej cech użytkowych, wydawania specyfikacji technicznych oraz potwierdzania pozbawienia cech użytkowych – uwzględni specyfikę podejmowanych w tych jednostkach czynności oraz taką organizację tych czynności, w tym przechowywania broni palnej, aby dostęp do broni palnej był ograniczony wyłącznie do osób bezpośrednio wykonujących te czynności;
5) 
stawki odpłatności za wydanie specyfikacji technicznej oraz dokonanie oceny zgodności pozbawienia cech użytkowych z odpowiednią specyfikacją techniczną – uwzględni przeciętne koszty badań i czynności związanych z wydaniem specyfikacji technicznej dotyczącej danego rodzaju, typu i modelu broni palnej oraz dokonaniem oceny zgodności pozbawienia cech użytkowych z odpowiednią specyfikacją techniczną, włącznie z kosztem znakowania broni.
Art. 7. 
1. 
Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1) 
broń gazowo-alarmowa – broń palna, w której stosuje się naboje gazowe lub alarmowe, przeznaczona do miotania chemicznych środków obezwładniających lub wytwarzania efektów dźwiękowo-wizualnych, konstrukcyjnie niezdolna do miotania pocisków, za wyjątkiem ładunków pirotechnicznych miotanych przy wykorzystaniu nasadki;
2) 
broń palna – jest to broń, w której do miotania pocisku lub substancji drażniących, innych substancji aktywnych lub nabojów pirotechnicznych lub do wytwarzania efektów dźwiękowo-wizualnych wykorzystywana jest energia produktów powstałych w wyniku reakcji chemicznej ładunku miotającego;
3) 
broń sygnałowa – strzelecka broń palna przeznaczona wyłącznie do odpalania naboju scalonego zawierającego ładunek pirotechniczny, którego celem jest dawanie sygnałów widocznych w dzień lub w nocy w postaci kolorowego dymu lub spalającego się ładunku; której nie można przerobić tak, aby miotała pocisk w wyniku działania energii produktów uzyskanych z reakcji chemicznej ładunku miotającego;
4) 
broń pozbawiona cech użytkowych – broń, o której mowa w art. 50 ustawy z dnia ... o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją, oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym;
5) 
kaliber – jest to parametr broni określony wyrażoną w jednostkach długości albo wagomiarowo wartością zawartą w oznaczeniu wzoru naboju scalonego przeznaczonego dla danej broni, a w przypadku broni rozdzielnego ładowania – wyrażona w jednostkach długości lub wagomiarowo najmniejsza średnica części prowadzącej przewodu lufy;
6) 
ładunek miotający – jest to materiał wybuchowy, kombinacja materiałów wybuchowych lub mieszanina wybuchowa, w ilości określonej dla danego rodzaju amunicji, które w wyniku reakcji chemicznej wytwarzają produkty gazowe zdolne do miotania pocisku lub chemicznego środka obezwładniającego lub do wytwarzania efektów dźwiękowo-wizualnych;
7) 
materiał wybuchowy – jest to materiał wybuchowy w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia ... o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją, oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym;
8) 
nabój – urządzenie przeznaczone do oddania jednego strzału z broni palnej, składające się z komponentów w postaci: elementu inicjującego reakcję chemiczną ładunku miotającego, w szczególności w postaci spłonki, z ładunku miotającego, z pocisku lub elementu go zastępującego, a w przypadku nabojów zespolonych – także z elementu łączącego wszystkie pozostałe części, w szczególności w postaci łuski;
9) 
nabój rozdzielnego ładowania – nabój, w którym co najmniej jeden z jego komponentów jest ładowany do broni oddzielnie;
10) 
nabój ślepy – niezawierający pocisku nabój, którego funkcją jest generowanie silnego efektu dźwiękowego lub wizualnego, w tym nabój alarmowy przeznaczony do użycia w broni alarmowej;
11) 
pocisk – komponent naboju miotany z broni palnej, służący do oddziaływania na cel;
12) 
reprodukcja broni czarnoprochowej – jest to strzelecka broń palna rozdzielnego ładowania, przystosowana do strzelania wyłącznie przy wykorzystaniu prochu czarnego, odwzorowująca broń wytworzoną przed 1900 rokiem, z zachowaniem jej funkcjonalności;
13) 
strzelecka broń palna – jest to przenośna broń palna wyposażona w lufę, która jest przeznaczona do miotania pocisku lub może zostać przerobiona tak, aby miotała pocisk w wyniku działania energii produktów uzyskanych z reakcji chemicznej ładunku miotającego, o najmniejszej średnicy części prowadzącej przewodu lufy poniżej 20 mm za wyjątkiem granatników i broni sygnałowej, przy czym broń uznaje się za możliwą do przerobienia w celu miotania pocisku w wyniku działania energii produktów uzyskanych z reakcji chemicznej ładunku miotającego, jeżeli ma wygląd broni palnej oraz ze względu na swoją budowę lub materiał, z którego jest wykonana, może zostać przerobiona w tym celu;
14) 
strzelecka broń palna długa – jest to strzelecka broń palna inna niż strzelecka broń palna krótka;
15) 
strzelecka broń palna krótka – jest to strzelecka broń palna, w której długość lufy nie przekracza 300 mm lub której całkowita długość nie przekracza 600 mm;
16) 
strzelecka broń palna powtarzalna – jest to strzelecka broń palna wyposażona w magazynek, bęben nabojowy lub inny mechanizm zasilający, w której wszystkie czynności związane z przeładowaniem wykonuje strzelający za pomocą mechanizmów ręcznego przeładowania;
17) 
strzelecka broń palna rozdzielnego ładowania – jest to strzelecka broń palna, w której wykorzystuje się wyłącznie naboje rozdzielnego ładowania;
18) 
strzelecka broń palna samoczynna – jest to strzelecka broń palna, w której przeładowanie następuje automatycznie po każdym strzale i która umożliwia strzelanie wyłącznie ogniem ciągłym lub seryjnym;
19) 
strzelecka broń palna samoczynno-samopowtarzalna – jest to strzelecka broń palna, w której przeładowanie następuje automatycznie po każdym strzale i która umożliwia strzelanie zarówno ogniem ciągłym, seryjnym, jak i pojedynczym;
20) 
strzelecka broń palna samopowtarzalna – strzelecka broń palna, w której przeładowanie następuje automatycznie po każdym strzale i która umożliwia strzelanie wyłącznie ogniem pojedynczym.
1) 
replika broni, to jest przedmiot, który ma wygląd broni palnej, lecz został wytworzony w sposób uniemożliwiający jego przerobienie tak, aby odpalał nabój w wyniku działania energii produktów uzyskanych z reakcji chemicznej ładunku miotającego;
2) 
przekrój broni, to jest przedmiot mający wygląd broni palnej, sporządzony z części broni, służący do prezentacji sposobu działania mechanizmów broni, niezawierający istotnych komponentów broni, które można wykorzystać zgodnie z ich przeznaczeniem w broni palnej.
1a. 
W rozumieniu ustawy za dający się przystosować do miotania jednego lub większej liczby pocisków lub substancji w wyniku działania materiału miotającego uznaje się przedmiot, który ze względu na swoją budowę lub materiał, z którego jest wykonany, może być łatwo przerobiony w celu miotania.
2. 
W rozumieniu ustawy bronią palną sygnałową jest urządzenie wielokrotnego użycia, które w wyniku działania sprężonych gazów, powstających na skutek spalania materiału miotającego, jest zdolne do wystrzelenia z lufy o kalibrze nie mniejszym niż 25 mm substancji w postaci ładunku pirotechnicznego celem wywołania efektu wizualnego lub akustycznego.
3. 
W rozumieniu ustawy bronią palną alarmową jest urządzenie wielokrotnego użycia, które w wyniku działania sprężonych gazów, powstających na skutek spalania materiału miotającego, wywołuje efekt akustyczny, a wystrzelona z lufy lub elementu ją zastępującego substancja razi cel na odległość nie większą niż 1 metr.
Art. 7a. 
W rozumieniu ustawy Europejska karta broni palnej jest imiennym dokumentem potwierdzającym uprawnienie do posiadania broni palnej, wydanym przez właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej, umożliwiającym legalne posiadanie i używanie broni palnej w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej.
Art. 8. 
W rozumieniu ustawy bronią pneumatyczną jest niebezpieczne dla życia lub zdrowia urządzenie, które w wyniku działania sprężonego gazu jest zdolne do wystrzelenia pocisku z lufy lub elementu ją zastępującego i przez to zdolne do rażenia celu na odległość, a energia kinetyczna pocisku opuszczającego lufę lub element ją zastępujący przekracza 17 J.
Art. 8a. 
Komendant Główny Policji informuje właściwe władze innych państw członkowskich Unii Europejskiej o rodzajach broni palnej, której:
1) 
posiadanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest zakazane albo możliwe na podstawie pozwolenia;
2) 
przywóz na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie wymaga uzyskania zaświadczenia konsula Rzeczypospolitej Polskiej.
Rozdział 2 
Zasady i warunki wydawania, cofania pozwoleń na broń, rejestracji broni oraz dysponowania bronią i amunicją
Art. 9. 
1. 
Strzelecką broń palną i amunicję do tej broni, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 11 , można posiadać na podstawie pozwolenia na broń lub karty rejestracyjnej broni, wydanych przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta wojewódzkiego Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych – na podstawie pozwolenia wydanego przez właściwego komendanta oddziału Żandarmerii Wojskowej.
2. 
Broń palną pozbawioną cech użytkowych, broń sygnałową, broń gazowo-alarmową o kalibrze powyżej 6 mm, broń palną rozdzielnego ładowania przystosowaną do strzelania wyłącznie przy wykorzystaniu prochu czarnego, wytworzoną przed 1900 r. lub jej reprodukcje można posiadać na podstawie karty rejestracyjnej broni, wydanej przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta wojewódzkiego Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych – właściwego komendanta oddziału Żandarmerii Wojskowej.
3. 
Miotacze gazu obezwładniającego oraz narzędzia i urządzenia, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 i 4 , można posiadać na podstawie pozwolenia na broń wydanego przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta powiatowego Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych – na podstawie pozwolenia wydanego przez właściwego komendanta oddziału Żandarmerii Wojskowej.
4. 
Broń pneumatyczną można posiadać na podstawie karty rejestracyjnej broni wydanej przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta powiatowego Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych – właściwego komendanta oddziału Żandarmerii Wojskowej.
5. 
Ilekroć w dalszych przepisach ustawy jest mowa o właściwych organach Policji, należy przez to rozumieć organy właściwe do wydawania pozwoleń na broń lub karty rejestracyjnej broni, o których mowa w ust. 1–4.
6. 
Pozwolenie na broń i karta rejestracyjna broni są wydawane na czas nieokreślony.
7. 
Pozwolenie na broń palną bojową wydane w celach, o których mowa w art. 10 ust. 2 pkt 1 i 2 , stanowi jednocześnie pozwolenie na broń gazową i alarmową.
8. 
Pozwolenie na broń na okaziciela, zwane dalej „świadectwem broni”, o którym mowa w art. 29 ust. 1 , oraz legitymacja osoby dopuszczonej do posiadania broni, o której mowa w art. 30 ust. 1 i 2 , wydawane są jedynie przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta wojewódzkiego Policji.
Art. 10. 
1. 
Właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni.
2. 
Pozwolenie na broń wydaje się w szczególności w celach:
1) 
ochrony osobistej;
2) 
ochrony osób i mienia;
3) 
łowieckich;
4) 
sportowych;
5) 
rekonstrukcji historycznych;
6) 
kolekcjonerskich;
7) 
pamiątkowych;
8) 
szkoleniowych.
3. 
Za ważną przyczynę, o której mowa w ust. 1 , uważa się w szczególności:
1) 
stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia – dla pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej, osób i mienia;
2) 
posiadanie uprawnień do wykonywania polowania, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów – dla pozwolenia na broń do celów łowieckich;
3) 
udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b , oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego – dla pozwolenia na broń do celów sportowych;
4) 
udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu, którego statutowym celem jest organizowanie rekonstrukcji historycznych oraz zaświadczenie potwierdzające czynny udział w działalności statutowej – dla pozwolenia na broń do celów rekonstrukcji historycznych;
5) 
udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze kolekcjonerskim – dla pozwolenia na broń do celów kolekcjonerskich;
6) 
udokumentowane nabycie broni w drodze spadku, darowizny lub wyróżnienia – dla pozwolenia na broń do celów pamiątkowych;
7) 
posiadanie uprawnień, określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim oraz udokumentowane zarejestrowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich – dla pozwolenia na broń do celów szkoleniowych.
4. 
Pozwolenie na broń, wydane w celach, o których mowa w ust. 2 , uprawnia do posiadania następujących rodzajów broni i amunicji do niej:
1) 
do celów ochrony osobistej:
a) 
krótkiej strzeleckiej broni palnej powtarzalnej i samopowtarzalnej w postaci rewolwerów lub pistoletów,
b) 
przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej o średniej wartości prądu w obwodzie przekraczającej 10 mA,
c) 
miotaczy gazu obezwładniającego;
2) 
do celów ochrony osób lub mienia:
a) 
broni, o której mowa w pkt 1 ,
b) 
krótkiej strzeleckiej broni palnej w postaci pistoletów samoczynno-samopowtarzalnych o kalibrze od 6 mm do 12 mm,
c) 
strzelb z gładkościennym przewodem lufy powtarzalnych lub samopowtarzalnych o kalibrze wagomiarowym 12,
d) 
strzeleckiej broni palnej w postaci karabinków samoczynnych albo samoczynno-samopowtarzalnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm,
e) 
sampowtarzalnej krótkiej strzeleckiej broni palnej innej niż broń palna kategorii A pkt 7 ppkt 1;
3) 
do celów łowieckich – broni dopuszczonej do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów;
4) 
do celów sportowych - strzeleckiej broni palnej:
a) 
bocznego zapłonu z lufami bruzdowanymi, o kalibrze do 6 mm,
b) 
centralnego zapłonu z lufami bruzdowanymi, o kalibrze do 12 mm,
c) 
z gładkościennym przewodem lufy,
d) 
rozdzielnego ładowania przystosowanej do strzelania wyłącznie przy pomocy prochu czarnego;
5) 
do celów szkoleniowych– broni, o której mowa w pkt 1–4 ;
6) 
do celów rekonstrukcji historycznych – broni gazowo-alarmowej albo innej broni palnej, konstrukcyjnie przeznaczonej do strzelania wyłącznie przy użyciu naboi ślepych, w tym samoczynnej, samoczynno-samopowtarzalnej i samopowtarzalnej;
7) 
do celów kolekcjonerskich lub pamiątkowych – broni, o której mowa w pkt 1–6.
5. 
Pozwolenie na broń, o którym mowa w ust. 1 , nie może być wydane, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 2 , na broń szczególnie niebezpieczną w postaci:
1) 
strzeleckiej broni palnej samoczynnej i samoczynno-samopowtarzalnej;
1a) 
broni kategorii A pkt 6 -9;
2) 
broni palnej wytworzonej lub przerobionej w sposób pozwalający na zatajenie jej przeznaczenia, a także broni imitującej inne przedmioty;
3) 
broni palnej wyposażonej w tłumik huku lub przystosowanej do strzelania z użyciem tłumika huku;
4) 
broni palnej, której nie można wykryć przy pomocy urządzeń przeznaczonych do kontroli osób i bagażu.
6. 
Zabronione jest posiadanie amunicji szczególnie niebezpiecznej w postaci:
1) 
amunicji z pociskami wypełnionymi materiałami wybuchowymi, zapalającymi albo innymi substancjami, których działanie zagraża życiu lub zdrowiu oraz pocisków do takiej amunicji;
2) 
amunicji z pociskami klasyfikowanymi przez producenta albo wytwórcę jako przeciwpancerne lub o podwyższonej przebijalności, oraz takich których rdzenie będą charakteryzowały się twardością równą lub wyższą niż 50 HRC, a także pocisków do takiej amunicji;
3) 
amunicji z pociskami podkalibrowymi, z płaszczem lub elementem wiodącym wykonanym z tworzyw sztucznych, z wyłączeniem amunicji przeznaczonej do strzelania z broni gładkolufowej;
4) 
amunicji wytworzonej niefabrycznie, w tym także takiej, do której wytworzenia wykorzystywane są fabrycznie nowe elementy amunicji, z wyłączeniem amunicji wytwarzanej na własny użytek przez osoby posiadające pozwolenie na broń myśliwską, sportową lub kolekcjonerską.
7. 
Właściwy organ Policji może w pozwoleniu na broń ograniczyć lub wykluczyć możliwość jej noszenia, co potwierdza się w legitymacji posiadacza broni.
8. 
Zabrania się noszenia broni posiadanej na podstawie pozwolenia do celów kolekcjonerskich lub pamiątkowych bez zgody właściwego organu Policji.
9. 
Za noszenie broni uznaje się każde przemieszczanie się z bronią, w tym przewożenie broni i amunicji w pojeździe przez jej posiadacza.
10. 
Broń posiadaną na podstawie pozwolenia do celów ochrony osobistej można nosić załadowaną.
11. 
Broń posiadaną na podstawie pozwolenia do celów łowieckich można nosić tylko rozładowaną, poza wykonywaniem polowania oraz używaniem broni na strzelnicy.
12. 
Broń posiadaną na podstawie pozwolenia do celów kolekcjonerskich, sportowych, szkoleniowych oraz broń palną rozdzielnego ładowania przystosowaną do strzelania wyłącznie przy użyciu prochu czarnego oraz jej reprodukcje można nosić tylko rozładowaną, poza używaniem jej na strzelnicy.
13. 
Broń posiadaną na podstawie pozwolenia do celów pamiątkowych można nosić tylko rozładowaną.
14. 
Broń posiadaną na podstawie pozwolenia do celów rekonstrukcji historycznej można nosić tylko rozładowaną, poza używaniem jej w czasie i miejscu przygotowywania i trwania imprez rekonstrukcji historycznej.
15. 
Za broń rozładowaną uznaje się broń bez naboju w komorze nabojowej, jak również z niezaładowanym bębnem lub urządzeniem ładującym lub bez podpiętego magazynka.
Art. 10a. 
1. 
Na wniosek osoby posiadającej broń palną zgodnie z wymogami prawa polskiego lub podmiotów, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 4, 5 i 7 , osobom wskazanym przez te podmioty oraz posiadającym dopuszczenie do posiadania broni właściwy organ Policji wydaje Europejską kartę broni palnej.
2. 
Europejską kartę broni palnej wydaje się na okres do 5 lat.
3. 
Po upływie okresu, o którym mowa w ust. 2 , ważność Europejskiej karty broni palnej może być przedłużona na kolejny okres.
4. 
Europejska karta broni palnej traci ważność i podlega zwrotowi organowi, który ją wydał, w przypadku cofnięcia pozwolenia na broń lub cofnięcia dopuszczenia do posiadania tego rodzaju broni.
5. 
W Europejskiej karcie broni palnej zamieszcza się informacje o:
1) 
tożsamości osoby:
a) 
posiadającej broń palną, w tym:
– 
nazwisko i imię,
– 
datę i miejsce urodzenia,
– 
adres miejsca stałego pobytu,
b) 
dopuszczonej do posiadania broni, w tym:
– 
nazwisko i imię,
– 
datę i miejsce urodzenia,
– 
nazwę, siedzibę i adres podmiotu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 4, 5 i 7 ;
2) 
danych identyfikacyjnych broni palnej wraz ze wskazaniem kategorii broni palnej, określonej w przepisach wydanych na podstawie ust. 8 pkt 1 ;
3) 
okresie ważności Europejskiej karty broni palnej;
4) 
celu lub warunkach pozwolenia, o których mowa w art. 10 ust. 2 i 4 ;
5) 
utracie lub zbyciu broni palnej;
6) 
państwach członkowskich Unii Europejskiej, na których terytorium posiadanie broni palnej, określone w Europejskiej karcie broni palnej, jest zakazane albo możliwe na podstawie pozwolenia;
7) 
wpisach innych państw członkowskich Unii Europejskiej obejmujących w szczególności pozwolenia na wwóz broni na ich terytorium;
8) 
oświadczeniach, o których mowa w załączniku II lit. f dyrektywy Rady nr 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. Urz. UE L 256 z 13. 09. 1991, str. 51; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 11, str. 3), w brzmieniu nadanym dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2008/51/WE z dnia 21 maja 2008 r. (Dz. Urz. UE L 179 z 08. 07.2008, str. 5).
6. 
Europejska karta broni palnej może zawierać także informacje o:
1) 
przewozie przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przywozie z zagranicy i wywozie za granicę broni palnej oraz zaświadczeniach i zgodach, o których mowa w art. 34 , art. 37 ust. 1 i art. 38 , jak również wpisy właściwych władz innych państw Unii Europejskiej dotyczące zezwoleń na wwóz na terytorium tych państw lub przewóz przez ich terytorium broni palnej;
2) 
warunkach przewozu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przywozu z zagranicy i wywozu za granicę broni palnej.
7. 
Wpisów do Europejskiej karty broni palnej dokonuje właściwy organ Policji, a w wyznaczonym do tego miejscu i zakresie – właściwe władze innych państw członkowskich Unii Europejskiej.
8. 
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1) 
rodzaje broni palnej odpowiadające kategoriom broni palnej określonym w przepisach o kontroli nabywania i posiadania broni, wydanych przez właściwy organ międzynarodowy, uwzględniając klasyfikację określoną w tych przepisach;
2) 
wzór Europejskiej karty broni palnej, spełniający wymogi, o których mowa w ust. 5 i 6.
Art. 10b. 
1. 
Uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa obowiązujących w tych sportach.
2. 
Dokument, o którym mowa w ust. 1 , wydaje, po przeprowadzeniu egzaminu, polski związek sportowy, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2017 r. poz. 1463 i 1600 ). Za przeprowadzenie egzaminu pobiera się opłatę w wysokości 400 zł; opłata stanowi dochód właściwego polskiego związku sportowego.
3. 
Dokument, o którym mowa w ust. 1 , potwierdza posiadanie kwalifikacji niezbędnych do ubiegania się o wydanie pozwolenia na broń do celów sportowych.
Art. 11. 
Pozwolenia na broń nie wymaga się w przypadku:
1) 
gromadzenia broni w zbiorach muzealnych na podstawie odrębnych przepisów;
2) 
używania broni w celach sportowych, szkoleniowych lub rekreacyjnych na strzelnicy działającej na podstawie zezwolenia właściwego organu;
3) 
używania broni sygnałowej i broni gazowo-alarmowej do celów wzywania pomocy, ratowniczych, poszukiwawczych oraz przez osoby uprawnione do sygnalizacji zawodnikom rozpoczęcia konkurencji sportowej w trakcie zawodów sportowych, jeżeli wymaga ona takiej sygnalizacji;
4) 
dysponowania bronią przez przedsiębiorców uprawnionych do wytwarzania lub obrotu bronią i amunicją na podstawie koncesji, w tym przyjmowania broni w celu jej naprawy, oznakowania, pozbawienia cech użytkowych lub do czasowego przechowania lub komisu, o ile jest to związane bezpośrednio z prowadzeniem działalności gospodarczej;
5) 
dysponowania bronią przekazaną w celu potwierdzenia pozbawienia cech użytkowych;
6) 
posiadania broni palnej pozbawionej cech użytkowych;
7) 
posiadania przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej o średniej wartości prądu w obwodzie nieprzekraczającej 10 mA;
8) 
posiadania ręcznych miotaczy gazu obezwładniającego;
9) 
posiadania broni pneumatycznej;
10) 
posiadania broni palnej rozdzielnego ładowania, przystosowanej do strzelania wyłącznie przy wykorzystaniu prochu czarnego, wytworzonej przed 1900 r. lub jej reprodukcji;
11) 
posiadania broni gazowo-alarmowej.
Art. 12. 
1. 
Pozwolenie na broń wydawane jest w drodze decyzji administracyjnej, w której określa się cel, w jakim zostało wydane oraz rodzaj i liczbę egzemplarzy broni.
2. 
Na wniosek osoby posiadającej pozwolenie na broń wydaje się zaświadczenie uprawniające do nabycia rodzaju i liczby egzemplarzy broni zgodnie z pozwoleniem i amunicji do tej broni.
3. 
Za wydanie zaświadczenia, o którym mowa w ust. 2 , pobiera się opłatę skarbową w wysokości określonej w odrębnych przepisach.
Art. 12a. 
1. 
Dopuszcza się nabywanie broni lub amunicji przy użyciu środków porozumiewania się na odległość.
2. 
Nabywając broń, na której posiadanie wymagane jest pozwolenie, lub amunicję do tej broni w sposób, o którym mowa w ust. 1 , przed wydaniem broni lub amunicji nabywca dostarcza zbywcy mającemu miejsce stałego pobytu lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:
1) 
zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 2 – w przypadku gdy nabywca posiada miejsce stałego pobytu lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2) 
uprzednią zgodę przewozową – w przypadku gdy nabywca posiada miejsce stałego pobytu lub siedzibę na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, a transakcja dotyczy broni palnej lub amunicji;
3) 
upoważnienie władz swojego państwa do nabycia danego rodzaju oraz liczby egzemplarzy broni lub sztuk amunicji, zalegalizowane przez właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej lub opatrzone poświadczeniem podpisu umieszczonego na dokumencie uprawnień osoby umieszczającej podpis oraz prawdziwości pieczęci lub stempla, którym opatrzony jest dokument (apostille), jeżeli upoważnienie wydane jest przez władze państwa będącego stroną Konwencji znoszącej wymóg legalizacji zagranicznych dokumentów urzędowych, sporządzonej w Hadze dnia 5 października 1961 r. (Dz. U. z 2005 r. poz. 938 i 939) –w przypadku gdy nabywca posiada miejsce stałego pobytu lub siedzibę na terytorium innego państwa niż określone w pkt 1 i 2 ;
4) 
upoważnienie władz swojego państwa do nabycia danego rodzaju oraz liczby egzemplarzy broni, innej niż broń palna, zalegalizowane przez właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej lub opatrzone poświadczeniem podpisu umieszczonego na dokumencie uprawnień osoby umieszczającej podpis oraz prawdziwości pieczęci lub stempla, którym opatrzony jest dokument (apostille), jeżeli upoważnienie wydane jest przez władze państwa będącego stroną Konwencji znoszącej wymóg legalizacji zagranicznych dokumentów urzędowych, sporządzonej w Hadze dnia 5 października 1961 r. – w przypadku gdy nabywca posiada miejsce stałego pobytu lub siedzibę na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej.
3. 
W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2 , zbywca wypełnia zgodę przewozową i przedkłada ją do poświadczenia organowi, o którym mowa w art. 43 ust. 6.
4. 
W przypadku o którym mowa w ust 2 pkt 3 zbywca obowiązany jest uzyskać zezwolenie o którym mowa w art. 43b ust. 2 i dostarczyć je nabywcy.
Art. 13. 
1. 
Nabywca broni jest obowiązany zarejestrować ją w ciągu 5 dni od dnia nabycia. Obowiązek rejestracji nie dotyczy przypadków, o których mowa w art. 11 pkt 7, 8 i pkt 11 w zakresie broni gazowo-alarmowej o kalibrze do 6 mm.
2. 
Rejestracji dokonuje się na podstawie dowodu nabycia broni, a w przypadku broni palnej pozbawionej cech użytkowych – dodatkowo po przedstawieniu potwierdzenia pozbawienia broni palnej cech użytkowych.
3. 
Rejestracji broni dokonują organy właściwe do wydawania pozwoleń na broń i karty rejestracyjnej broni, o których mowa w art. 9 ust.1-4, po okazaniu rejestrowanej broni.
4. 
Zarejestrowana może być tylko broń palna uprzednio oznakowana zgodnie z przepisami ustawy z dnia ... o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym.
5. 
Zarejestrowanie broni wymagającej pozwolenia potwierdza się w legitymacji posiadacza broni albo w świadectwie broni.
6. 
Zarejestrowanie broni palnej pozbawionej cech użytkowych oraz broni pneumatycznej, sygnałowej, gazowo-alarmowej o kalibrze powyżej 6 mm i rozdzielnego ładowania przystosowanej do strzelania wyłącznie przy użyciu prochu czarnego, wytworzonej przed 1900 r, lub jej reprodukcji potwierdza się w karcie rejestracyjnej broni, która jest wydawana posiadaczowi broni.
7. 
Zarejestrowanie broni palnej pozbawionej cech użytkowych nie może nastąpić na rzecz osoby, która nie ma ukończonych 18 lat.
1) 
nie ma ukończonych 18 lat;
2) 
nie przedstawi:
a) 
orzeczeń, o których mowa w art. 15 ust. 3 ,
b) 
informacji z Krajowego Rejestru Karnego stwierdzającej, że nie była ona skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu.
8. 
Broń pneumatyczna, broń sygnałowa, broń gazowo-alarmowa o kalibrze powyżej 6 mm, broń palnej rozdzielnego ładowania przystosowana do strzelania wyłącznie przy wykorzystaniu prochu czarnego, wytworzona przed 1900 r. lub jej reprodukcja nie może być zarejestrowana na rzecz osoby, która:
1) 
nie ma ukończonych 18 lat;
2) 
nie przedstawi:
a) 
orzeczeń, o których mowa w art. 15 ust. 3 ,
b) 
informacji z Krajowego Rejestru Karnego stwierdzającej, że nie była ona skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu.
9. 
W przypadku niespełnienia wymogów, o których mowa w ust. 6 lub 7 , właściwy organ wydaje decyzję administracyjną o odmowie zarejestrowania broni.
10. 
W przypadku wydania decyzji administracyjnej o odmowie zarejestrowania broni, o których mowa w ust. 6 lub 7 , Policja, a w przypadku żołnierzy zawodowych - Żandarmeria Wojskowa, może za pokwitowaniem przyjąć tę broń do depozytu. Koszty związane z deponowaniem broni ponosi osoba zgłaszająca broń do rejestracji. Przepis art. 23 ust. 3 stosuje się odpowiednio.
Art. 14. 
Amunicję można nabywać na podstawie legitymacji posiadacza broni lub świadectwa broni, wyłącznie dla tej broni, która jest określona w legitymacji albo na podstawie świadectwa broni i pisemnego zamówienia podmiotu uprawnionego do nabycia amunicji.
Art. 15. 
1. 
Pozwolenia na broń nie wydaje się osobom:
1) 
niemającym ukończonych 21 lat, z zastrzeżeniem ust. 2 ;
2) 
z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2017 r. poz. 882), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej;
3) 
wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego;
4) 
uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych;
5) 
nieposiadającym miejsca stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
6) 
stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego:
a) 
skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe,
b) 
skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo:
– 
przeciwko życiu i zdrowiu,
– 
przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia.
2. 
Na wniosek szkoły, organizacji sportowej, Polskiego Związku Łowieckiego, stowarzyszenia obronnego pozwolenie może być wydane osobie mającej ukończone 18 lat, jednakże tylko na broń służącą do celów sportowych lub łowieckich.
3. 
Osoba, która występuje z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń, lub osoba, która zgłasza do rejestru broń pneumatyczną, przedstawiają właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne, stwierdzające, że nie należą do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2–4 , i potwierdzające, że mogą dysponować bronią, wydane przez lekarza upoważnionego i psychologa upoważnionego, nie wcześniej niż 3 miesiące przed dniem złożenia wniosku.
4. 
Osoba posiadająca pozwolenie na broń obowiązana jest raz na 5 lat przedstawić organowi właściwemu orzeczenia lekarskie i psychologiczne, o których mowa w ust. 3 , wydane nie wcześniej niż 3 miesiące przed przedłożeniem organowi właściwemu. W przypadku wydania orzeczenia stwierdzającego, że nie spełnia ona przesłanek, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2–4 i że nie może dysponować bronią, lekarz upoważniony lub psycholog upoważniony są obowiązani zawiadomić o tym organ właściwy.
4a. 
Przepisów ust. 3 i 4 nie stosuje się do pracowników podmiotów wskazanych w art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2 wpisanych na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, o której mowa w art. 26 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 201 6r. poz. 1432 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 60), ubiegających się lub posiadających dopuszczenie do posiadania broni, którzy przedstawiają orzeczenia lekarskie wydane w trybie przepisów ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia.
5. 
W przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2–4 , właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń. W przypadku wydania negatywnego orzeczenia lekarz lub psycholog zobowiązany jest zawiadomić o tym właściwy organ Policji.
6. 
Przepisy ust. 3 i 4 nie dotyczą funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Służby Celno-Skarbowej, Służby Więziennej oraz funkcjonariuszy innych państwowych formacji uzbrojonych i żołnierzy zawodowych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów posiadają przydzieloną im broń służbową.]
6. 
Przepisy ust. 3 i 4 nie dotyczą funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Biura Ochrony Rządu, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Celno -Skarbowej, Służby Więziennej oraz funkcjonariuszy innych państwowych formacji uzbrojonych i żołnierzy zawodowych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów posiadają przydzieloną im broń służbową.
7. 
(uchylony)
8. 
Koszty związane z wydaniem orzeczeń, o których mowa w ust. 3–5 , ponosi osoba poddana badaniu.
8a. 
Do wydawania kart rejestracyjnych broni, o której mowa w art. 9 ust. 2 , z wyłączeniem broni palnej pozbawionej cech użytkowych, stosuje się odpowiednio ust. 1 pkt 2 -5, ust. 3 -6 i 8.
9. 
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz stanów chorobowych i zaburzeń funkcjonowania psychologicznego, o których mowa w ust. 1 pkt 2–4 , wykluczających możliwość wydania pozwolenia na broń, rejestracji broni, biorąc pod uwagę uniemożliwienie wydania pozwolenia na broń lub karty rejestracyjnej broni osobom niedającym rękojmi bezpiecznego posługiwania się bronią.
Art. 15a. 
1. 
Osoby, o których mowa w art. 15 ust. 3, 4 i 5 , zwane dalej „osobami ubiegającymi się”, są obowiązane do poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym.
2. 
Badanie lekarskie osoby ubiegającej się obejmuje ogólną ocenę stanu zdrowia, ze szczególnym uwzględnieniem układu nerwowego, stanu psychicznego, stanu narządu wzroku, słuchu i równowagi oraz sprawności układu ruchu. Lekarz przeprowadzający to badanie kieruje osobę ubiegającą się na badania psychiatryczne i okulistyczne, a jeżeli uzna to za niezbędne – na inne badania specjalistyczne lub pomocnicze.
3. 
Badanie psychologiczne osoby ubiegającej się obejmuje w szczególności określenie poziomu rozwoju intelektualnego i opis cech osobowości, z uwzględnieniem funkcjonowania w trudnych sytuacjach, a także określenie poziomu dojrzałości społecznej tej osoby.
4. 
Zakres badania psychologicznego może zostać rozszerzony, jeżeli psycholog przeprowadzający to badanie uzna to za niezbędne do prawidłowego określenia sprawności psychologicznej osoby ubiegającej się.
5. 
Przepisy ust. 1 do 4 stosuje się również w stosunku do osób ubiegających się o wydanie karty rejestracyjnej broni, o której mowa w art. 9 ust. 2 , z wyłączeniem broni palnej pozbawionej cech użytkowych.
Art. 15b. 
1. 
Badanie lekarskie przeprowadza lekarz, który posiada:
1) 
co najmniej pięcioletni staż pracy w zawodzie,
2) 
specjalizację w dziedzinie: chorób wewnętrznych, medycyny ogólnej, medycyny rodzinnej, medycyny pracy, medycyny przemysłowej, medycyny transportu, medycyny lotniczej, medycyny kolejowej, medycyny morskiej i tropikalnej lub medycyny sportowej,
3) 
dodatkowe kwalifikacje z zakresu przeprowadzania badań lekarskich osób ubiegających się,
4) 
wpis do rejestru lekarzy upoważnionych – zwany „lekarzem upoważnionym”.
2. 
Komendant wojewódzki Policji prowadzi i aktualizuje rejestr lekarzy upoważnionych, który zawiera:
1) 
imię lub imiona, nazwisko lekarza upoważnionego,
2) 
datę wpisu do rejestru i numer tego wpisu,
3) 
numer prawa wykonywania zawodu,
4) 
adres miejsca wykonywania badań lekarskich, opcjonalnie adres poczty elektronicznej lub numer telefonu – oraz wystawia zaświadczenie o wpisie do rejestru.
3. 
Dodatkowe kwalifikacje, o których mowa w ust. 1 pkt 3 , lekarz uzyskuje po ukończeniu z wynikiem pozytywnym szkolenia z zakresu przeprowadzania badań lekarskich i wydawania orzeczeń lekarskich osobom ubiegającym się.
Art. 15c. 
1. 
Badanie psychologiczne przeprowadza psycholog, który posiada:
1) 
dyplom magistra psychologii lub dyplom magistra filozofii chrześcijańskiej ze specjalizacją filozoficzno-psychologiczną uzyskany na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim do dnia 1 października 1981 r. lub dyplom magistra filozofii chrześcijańskiej w zakresie psychologii uzyskany w Akademii Teologii Katolickiej do dnia 31 grudnia 1992 r.,
2) 
co najmniej pięcioletni staż pracy w zawodzie, przy czym co najmniej 3 lata w ostatnim pięcioleciu był zatrudniony na stanowisku psychologa,
3) 
dodatkowe kwalifikacje z zakresu przeprowadzania badań psychologicznych osób ubiegających się,
4) 
wpis do rejestru psychologów upoważnionych – zwany „psychologiem upoważnionym”.
2. 
Komendant wojewódzki Policji prowadzi i aktualizuje rejestr psychologów upoważnionych zawierający:
1) 
imię lub imiona, nazwisko psychologa upoważnionego,
2) 
datę wpisu do rejestru i numer tego wpisu,
3) 
adres miejsca wykonywania badań psychologicznych, opcjonalnie adres poczty elektronicznej lub numer telefonu – oraz wystawia zaświadczenia o wpisie do rejestru.
3. 
Dodatkowe kwalifikacje, o których mowa w ust. 1 pkt 3 , psycholog uzyskuje po ukończeniu z wynikiem pozytywnym szkolenia z zakresu przeprowadzania badań psychologicznych i wydawania orzeczeń psychologicznych osobom ubiegającym się. Programy szkoleń zatwierdza minister właściwy do spraw wewnętrznych.
Art. 15d. 
1. 
Lekarz upoważniony traci uprawnienia do wydawania orzeczeń lekarskich w przypadkach:
1) 
zawieszenia prawa wykonywania zawodu,
2) 
ograniczenia w wykonywaniu określonych czynności medycznych,
3) 
utraty prawa wykonywania zawodu – określonych w ustawie z d nia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2017 r. poz. 125 i 767 ).
2. 
Psycholog upoważniony traci uprawnienia do wydawania orzeczeń psychologicznych w przypadku:
1) 
zakazu wykonywania zawodu orzeczonego prawomocnym wyrokiem sądu;
2) 
pozbawienia praw publicznych prawomocnym wyrokiem sądu.
3. 
Utrata uprawnień, o których mowa w ust. 1 i 2 , stanowi podstawę do skreślenia lekarza upoważnionego albo psychologa upoważnionego z rejestru lekarzy upoważnionych albo rejestru psychologów upoważnionych.
Art. 15e. 
1. 
Badania lekarskie i psychologiczne prowadzi się na koszt osoby ubiegającej się.
2. 
Maksymalna opłata za badanie lekarskie lub maksymalna opłata za badanie psychologiczne wynoszą odpowiednio 15% kwoty przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku kalendarzowym poprzedzającym przeprowadzenie badania, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” na podstawie art. 20p kt 1lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1383 i 1386 ).
Art. 15f. 
1. 
Lekarz upoważniony wydaje orzeczenie lekarskie na podstawie wyników badań, o których mowa w art. 15a ust. 2.
2. 
Oryginał orzeczenia lekarskiego otrzymuje osoba ubiegająca się. W przypadku orzeczenia stwierdzającego, że osoba ubiegająca się należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2–4 i nie może dysponować bronią, kopię tego orzeczenia dołącza się do zawiadomienia, o którym mowa w art. 15 ust. 4 zdanie drugie.
3. 
Lekarz upoważniony prowadzi dokumentację badań, o których mowa w art. 15a ust. 2 , w formie karty badania lekarskiego.
4. 
Wyniki badań specjalistycznych i pomocniczych oraz kopia orzeczenia lekarskiego stanowią załączniki do karty badania lekarskiego.
Art. 15g. 
1. 
Psycholog upoważniony wydaje orzeczenie psychologiczne na podstawie wyników badań, o których mowa w art. 15a ust. 3 lub 4.
2. 
Oryginał orzeczenia psychologicznego otrzymuje o sob a ubiegająca się. W przypadku orzeczenia stwierdzającego, że osoba ubiegająca się należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2–4 i nie może dysponować bronią, kopię tego orzeczenia dołącza się do zawiadomienia, o którym mowa w art. 15 ust. 4 zdanie drugie.
3. 
Dokumentację badań psychologicznych stanowią wyniki badań przeprowadzonych przez psychologa upoważnionego w zakresie określonym w art. 15a ust. 3 lub 4 ; kopia orzeczenia psychologicznego stanowi załącznik do dokumentacji.
Art. 15h. 
1. 
Od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie.
2. 
Odwołanie przysługuje osobie ubiegającej się oraz komendantowi wojewódzkiemu Policji właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby.
3. 
Odwołanie wraz z jego uzasadnieniem wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia, za pośrednictwem lekarza lub psychologa, który wydał orzeczenie, do jednego z podmiotów odwoławczych, którymi są:
1) 
wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, a w przypadku gdy odwołanie dotyczy orzeczenia lekarskiego wydanego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy – instytuty badawcze w dziedzinie medycyny pracy;
2) 
jednostki służby medycyny pracy podmiotów leczniczych utworzonych i wyznaczonych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych ;
3) 
podmioty lecznicze utworzone i wyznaczone przez Ministra Obrony Narodowej.
4. 
Lekarz lub psycholog, za pośrednictwem którego jest wnoszone odwołanie, przekazuje je wraz z dokumentacją badań do podmiotu odwoławczego w terminie 7 dni od dnia otrzymania odwołania.
5. 
Badanie w trybie odwołania przeprowadza się w terminie 30 dni od dnia otrzymania odwołania.
6. 
Koszty badania lekarskiego lub psychologicznego ponosi odwołujący się.
7. 
Orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne.
Art. 15i. 
1. 
Kontrolę wykonywania i dokumentowania badań lekarskich lub psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń lekarskich lub psychologicznych przeprowadza wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego.
2. 
Kontrolę przeprowadzają odpowiednio lekarz upoważniony lub psycholog upoważniony, posiadający pisemne upoważnienie właściwego wojewody, zwani dalej „osobami upoważnionymi”.
3. 
Upoważnienie zawiera:
1) 
datę wydania upoważnienia;
2) 
numer upoważnienia;
3) 
imię i nazwisko oraz numer dokumentu potwierdzającego tożsamość osoby upoważnionej;
4) 
powołanie podstawy prawnej kontroli;
5) 
nazwę i adres podmiotu kontrolowanego;
6) 
zakres kontroli;
7) 
miejsce i termin przeprowadzenia kontroli.
4. 
Osoby upoważnione przy wykonywaniu czynności kontrolnych, za okazaniem upoważnienia, mają prawo:
1) 
wstępu do pomieszczeń, w których są wykonywane badania;
2) 
żądania ustnych i pisemnych wyjaśnień oraz dokumentacji odpowiednio od lekarza upoważnionego lub psychologa upoważnionego wykonującego badania albo od kierownika podmiotu wykonującego badania;
3) 
udziału w czynnościach związanych z przeprowadzaniem badań;
4) 
wglądu do dokumentacji medycznej;
5) 
zabezpieczania dowodów.
5. 
Odpowiednio lekarz upoważniony lub psycholog upoważniony, których czynności są przedmiotem kontroli, a jeżeli badania były wykonywane w podmiocie leczniczym –również kierownik tego podmiotu są obowiązani do:
1) 
niezwłocznego przedstawiania na żądanie osoby upoważnionej wszelkich dokumentów i materiałów a łów niezbędnych do przeprowadzenia kontroli oraz zapewnienia terminowego udzielania wyjaśnień;
2) 
zapewnienia warunków i środków niezbędnych do sprawnego przeprowadzenia kontroli, w szczególności udostępniania, w miarę możliwości, oddzielnych pomieszczeń z odpowiednim wyposażeniem;
3) 
sporządzenia na żądanie osoby upoważnionej niezbędnych do kontroli odpisów, kserokopii lub wyciągów z dokumentów oraz zestawień i obliczeń opartych na dokumentach.
Art. 15j. 
1. 
Z przeprowadzanych czynności kontrolnych sporządza się protokół, który zawiera:
1) 
imię i nazwisko oraz adres miejsca zamieszkania albo nazwę oraz adres siedziby;
2) 
adres miejsca wykonywania badań;
3) 
datę rozpoczęcia i zakończenia czynności kontrolnych;
4) 
imiona i nazwiska osób upoważnionych;
5) 
opis stanu faktycznego;
6) 
stwierdzone nieprawidłowości;
7) 
wnioski osób upoważnionych;
8) 
datę i miejsce sporządzenia protokołu;
9) 
informację o braku zastrzeżeń albo informację o odmowie podpisania protokołu oraz o przyczynie tej odmowy.
2. 
Protokół podpisują osoby upoważnione oraz odpowiednio lekarz upoważniony lub psycholog upoważniony, których czynności były przedmiotem kontroli, a jeżeli badania były wykonywane w podmiocie leczniczym – również kierownik tego podmiotu.
3. 
Jeżeli po sporządzeniu protokołu, a przed jego podpisaniem, odpowiednio lekarz upoważniony lub psycholog upoważniony, których czynności były przedmiotem kontroli, a jeżeli badania były wykonywane w podmiocie leczniczym –również kierownik tego podmiotu zgłosi umotywowane zastrzeżenia co do faktów stwierdzonych w trakcie kontroli i opisanych w protokole, osoby wykonujące czynności kontrolne są obowiązane zbadać dodatkowo te fakty i uzupełnić protokół.
4. 
Zgłoszenie zastrzeżeń, o których mowa w ust. 3 , nie stanowi przeszkody do podpisania protokołu przez osoby upoważnione.
5. 
Protokół kontroli sporządza się w dwóch egzemplarzach, z których jeden egzemplarz przekazuje się odpowiednio lekarzowi upoważnionemu albo psychologowi upoważnionemu, których czynności były przedmiotem kontroli, a jeżeli b a dania były wykonywane w podmiocie leczniczym – kierownikowi tego podmiotu.
6. 
Odpowiednio lekarz upoważniony lub psycholog upoważniony, których czynności były przedmiotem kontroli, a jeżeli badania były wykonywane w podmiocie leczniczym –również kierownik tego podmiotu, w terminie 7 dni od dnia otrzymania protokołu, ma prawo do wniesienia zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia czynności kontrolnych oraz ustaleń zawartych w protokole.
7. 
Na podstawie ustaleń kontroli wojewoda może przedstawić odpowiednio lekarzowi upoważnionemu lub psychologowi upoważnionemu, których czynności były przedmiotem kontroli, a jeżeli badania były wykonywane w podmiocie leczniczym – również kierownikowi tego podmiotu, w wystąpieniu pokontrolnym, zalecenia pokontrolne nakazujące usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości i określa termin ich wykonania.
8. 
W przypadku nieusunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w terminie, o którym mowa w ust. 7 , wojewoda składa wniosek do właściwego komendanta wojewódzkiego Policji prowadzącego rejestr o wykreślenie z rejestru lekarzy upoważnionych lub z rejestru psychologów upoważnionych odpowiednio lekarza upoważnionego lub psychologa upoważnionego, których czynności były przedmiotem kontroli.
Art. 15k. 
W sprawach dotyczących sposobu postępowania z dokumentacją związaną z badaniami psychologicznymi, o których mowa w art. 15a ust. 3 i 4 , stosuje się przepisy wydane na podstawie art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz. U. z 2014 r. poz. 1184 oraz z 2017 r. poz.
60) 
.
Art. 15l. 
Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia:
1) 
zakres i formę prowadzenia szkoleń pozwalających na uzyskanie dodatkowych kwalifikacji, o których mowa w art. 15b ust. 1 pkt 3 i art. 15c ust. 1 pkt 3 ;
2) 
jednostki uprawnione do prowadzenia szkoleń, o których mowa w pkt 1 ;
3) 
sposób oceny stanu narządu wzroku;
4) 
wzory:
a) 
orzeczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 15f ust. 1 i art. 15h ust. 7 ,
b) 
karty badania lekarskiego, o której mowa w art. 15f ust. 3 ,
c) 
orzeczenia psychologicznego, o którym mowa w art. 15g ust. 1 i art. 15h ust. 7 ,
d) 
zaświadczenia o wpisie do rejestru lekarzy upoważnionych i zaświadczenia o wpisie do rejestru psychologów upoważnionych,
e) 
pieczęci używanych przez lekarza upoważnionego lub psychologa upoważnionego
– 
mając na względzie właściwe przygotowanie lekarzy upoważnionych i psychologów upoważnionych, sprawny obieg dokumentacji oraz jednolitość stosowanych wzorów.
Art. 16. 
1. 
Osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń, jest obowiązana zdać egzamin przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się tą br o nią.
2. 
Od egzaminu, o którym mowa w ust. 1 , zwolnieni są funkcjonariusze Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Celno-Skarbowej, Biura Ochrony Rządu, Służby Więziennej, funkcjonariusze lub pracownicy innych państwowych formacji uzbrojonych i żołnierze zawodowi Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, członkowie Polskiego Związku Łowieckiego –w zakresie broni myśliwskiej, oraz członkowie Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego posiadający licencję zezwalającą na uprawianie strzelectwa sportowego – w zakresie broni sportowej, jeżeli zdali taki egzamin na podstawie odrębnych przepisów.
3. 
Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, tryb przeprowadzania i zakres przedmiotowy egzaminu, skład komisji egzaminacyjnej oraz stawki odpłatności za egzamin. Egzamin powinien składać się z części teoretycznej, dotyczącej znajomości przepisów w zakresie zgodnego z prawem posiadania i używania danej broni, oraz z części praktycznej, dotyczącej umiejętności posługiwania się tą bronią, a stawki odpłatności za egzamin powinny być zróżnicowane w zależności od celu, w jakim ma być wydane pozwolenie na broń.
Art. 17. 
1. 
Właściwy organ Policji może odmówić wydania pozwolenia na broń osobie, która naruszyła:
1) 
warunki określone w pozwoleniu na broń, o których mowa w art. 10 ust. 7 ;
2) 
obowiązek rejestracji broni, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ;
3) 
obowiązek zawiadomienia o utracie broni, o którym mowa w art. 25 ;
4) 
obowiązek zawiadomienia o zmianie miejsca stałego pobytu, o którym mowa w art. 26 ;
5) 
zasady przechowywania oraz ewidencjonowania broni i amunicji oraz ich noszenia, o których mowa w art. 32.
2. 
Właściwy organ Policji może odmówić wydania pozwolenia na broń osobie, której cofnięto pozwolenie na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 4.
3. 
Właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń osobie, która nie zdała egzaminu, o którym mowa w art. 16 ust. 1.
4. 
Właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń osobie, która nie przedstawiła orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, o którym mowa w art. 15 ust. 3.
Art. 18. 
1. 
Właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano:
1) 
nie przestrzega warunków określonych w pozwoleniu na broń, o których mowa w art. 10 ust. 7 ;
2) 
należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2–6 ;
3) 
naruszyła obowiązek zawiadomienia o utracie broni, o którym mowa w art. 25 ;
4) 
przemieszcza się z rozładowaną bronią albo nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego;
5) 
Przepisy ust. 1 do 4 stosuje się również w stosunku do osób ubiegających się o wydanie karty rejestracyjnej broni, o której mowa w art. 9 ust. 2 , z wyłączeniem broni palnej pozbawionej cech użytkowych.
2. 
Przepisy ust. 1 pkt 2–4 stosuje się odpowiednio do osób dopuszczonych do posiadania broni, o których mowa w art. 30 ust. 1.
3. 
Osobom posiadającym zarejestrowaną broń pneumatyczną, broń sygnałową, broń gazowo-alarmową o kalibrze powyżej 6 mm, strzelecką broń palną rozdzielnego ładowania przystosowaną do strzelania wyłącznie przy wykorzystaniu prochu czarnego, wytworzonej przed 1900 r. lub jej reprodukcji, w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 -4, unieważnia się kartę rejestracyjną broni.
4. 
Właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania.
5. 
Właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie:
1) 
obowiązku rejestracji broni, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ;
1a) 
obowiązku oznakowania broni;
2) 
obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3–5 ;
3) 
obowiązku zawiadomienia właściwego organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu, o którym mowa w art. 26 ;
4) 
zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32 ;
5) 
wymogu uzyskania zgody na wywóz broni i amunicji za granicę, o którym mowa w art. 38 ;
6) 
zasady, o której mowa w art. 45 ;
7) 
zakazu użyczania broni osobie nieupoważnionej.
6. 
Przepisy ust. 5 pkt 2–3 i 6 stosuje się odpowiednio do osób posiadających dopuszczenie do posiadania broni.
7. 
Osobom posiadającym zarejestrowaną broń pneumatyczną, broń sygnałową, broń gazowo-alarmową o kalibrze powyżej 6 mm, strzelecką broń palną rozdzielnego ładowania przystosowaną do strzelania wyłącznie przy wykorzystaniu prochu czarnego, wytworzonej przed 1900 r. lub jej reprodukcji, w przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 2 -6, można unieważnić kartę rejestracyjną broni.
8. 
Osoba, której cofnięto pozwolenie na broń, dopuszczenie do posiadania broni lub której unieważniono kartę rejestracyjną broni, jest zobowiązana, w terminie 7 dni od dnia otrzymania ostatecznej decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni lub unieważnienia karty, zwrócić dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni i amunicji do właściwego organu Policji.
Art. 19. 
1. 
Osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami ustawy Policja, a w przypadku żołnierzy zawodowych Żandarmeria Wojskowa, może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni w przypadku ujawnienia:
1) 
okoliczności, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1–2 i 4 oraz ust. 5 , w zakresie broni palnej,
2) 
okoliczności, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 i 4 oraz ust. 5 pkt 2 -6, w zakresie zarejestrowanej broni pneumatycznej, broni sygnałowej, broni gazowo-alarmowej o kalibrze powyżej 6 mm, broni palnej rozdzielnego ładowania przystosowanej do strzelania wyłącznie przy wykorzystaniu prochu czarnego, wytworzonej przed 1900 r. lub jej reprodukcji,
1a. 
Policja, a w przypadku żołnierzy zawodowych Żandarmeria Wojskowa, może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 , do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania, na okres nie dłuższy niż 3 lata.
2. 
Broń oraz dokumenty, o których mowa w ust. 1 oraz 1a , niezwłocznie przekazuje się do depozytu właściwemu organowi Policji albo Żandarmerii Wojskowej.
3. 
Uprawnienia i obowiązki, o których mowa w ust. 1, 1a oraz 2 , realizuje także Straż Graniczna na obszarze przejścia granicznego iw strefie nadgranicznej.
Art. 20. 
Cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni oraz unieważnienie karty rejestracyjnej broni następuje w drodze decyzji administracyjnej.
Art. 21. 
1. 
Dopuszcza się zbywanie broni i amunicji do tej broni pomiędzy osobami posiadającymi pozwolenie na ten sam rodzaj broni.
2. 
Zbywający broń i amunicję do tej broni obowiązany jest niezwłocznie powiadomić pisemnie o tym fakcie właściwy organ Policji.
Art. 22. 
1. 
Osoba, która utraciła uprawnienie do posiadania broni lub której unieważniono kartę rejestracyjną broni, jest obowiązana niezwłocznie zbyć broń i amunicję do tej broni.
1a. 
Za wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 , uważa się także pozbawienie broni palnej cech użytkowych.
2. 
Zbycie broni, o którym mowa w ust. 1 , może nastąpić za pośrednictwem przedsiębiorcy uprawnionego do obrotu bronią lub w sposób, o którym mowa w art. 21.
3. 
Jeżeli broń nie zostanie zbyta w terminie 30 dni, należy ją złożyć wraz z amunicją do depozytu właściwego organu Policji.
4. 
Złożenie broni i amunicji do depozytu nie stanowi przeszkody do ich zbycia w trybie, o którym mowa w ust. 2.
Art. 23. 
1. 
Koszty związane z deponowaniem broni i amunicji ponosi:
1) 
Policja lub Żandarmeria Wojskowa – w przypadku przejęcia jej do depozytu, w trybie określonym w art. 19 ust. 1, 1a oraz ust. 3 lub art. 36 ust. 3 , oraz przekazania do depozytu przez znalazcę;
2) 
osoba, która utraciła prawo do jej posiadania, deponująca ją w trybie określonym w art. 22 ust. 3 ;
3) 
osoba deponująca, która weszła w jej posiadanie po osobie zmarłej;
4) 
osoba deponująca ją w trybie, o którym mowa w art. 41 ust. 2 , art. 42 ust.5, art. 43 ust. 5 oraz w art. 54.
2. 
Osoba składająca do depozytu broń, amunicję, z wyjątkiem znalazcy tej broni lub amunicji, w zakresie tej broni może:
1) 
wyrazić zgodę na jej zniszczenie –do protokołu przyjęcia broni oraz amunicji;
2) 
złożyć pisemny wniosek o zniszczenie broni oraz amunicji;
3) 
złożyć pisemne oświadczenie woli o przeniesieniu własności broni oraz amunicji na rzecz Skarbu Państwa.
3. 
W przypadku, o którym mowa w ust. 2 , opłaty związane z deponowaniem broni i amunicji są pobierane po upływie roku od dnia ich złożenia do depozytu.
Art. 24. 
Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej oraz z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie Policji, Żandarmerii Wojsko w ej lub organu celnego, o którym mowa w art. 37 ust. 3 , oraz stawki odpłatności za ich przechowywanie w depozycie, z uwzględnieniem zapewnienia protokolarnego przejęcia broni i amunicji do depozytu, prowadzenia ich ewidencji oraz utrzymywania w odpowiednim stanie technicznym, a także sposobu i trybu postępowania Policji i Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego ze zdeponowaną bronią i amunicją, w tym nienadającą się do dalszego użytku, w przypadku wyrażenia zgody lub wniosku o ich zniszczenie lub przeniesienia własności broni lub amunicji na rzecz Skarbu Państwa przez osobę deponującą.
Art. 25. 
Posiadacz broni w przypadku jej utraty jest zobowiązany niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 24 godzin od chwili stwierdzenia utraty broni, zawiadomić o tym Policję albo Żandarmerię Wojskową.
Art. 26. 
Osoba posiadająca pozwolenie na broń lub posiadająca broń podlegającą rejestracji, która nie wymaga pozwolenia na broń, jest obowiązana w razie zmiany miejsca stałego pobytu zawiadomić o tym fakcie pisemnie, w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca stałego pobytu, organ Policji właściwy ze względu na nowe miejsce stałego pobytu.
Art. 27. 
1. 
Właściwe organy Policji, a w stosunku do żołnierzy zawodowych – właściwe organy wojskowe, są uprawnione do kontroli wykonywania obowiązków wynikających z przepisów ustawy przez osoby oraz podmioty, o których mowa w art. 29 ust. 1. Organ może upoważnić do przeprowadzenia kontroli także funkcjonariuszy podległych mu jednostek organizacyjnych.
2. 
Komendant Główny Policji, z zastrzeżeniem ust. 3 , prowadzi rejestr zawierający:
1) 
dane osobowe osób:
a) 
posiadających pozwolenie na broń,
b) 
dopuszczonych do posiadania broni, posiadających legitymację osoby dopuszczonej do posiadania broni,
c) 
ubiegających się o pozwolenie na broń lub dopuszczenie do posiadania broni,
d) 
posiadających kartę rejestracyjną broni,
e) 
które posiadały pozwolenie na broń, w tym osób, którym cofnięto pozwolenie na broń;
2) 
dane dotyczące podmiotów, o których mowa w art. 29 ust. 1 ;
3) 
urzędowe informacje i opinie o tych osobach i podmiotach sporządzone w związku ze sprawami pozwoleń na broń;
4) 
określenie liczby posiadanych przez te osoby lub podmioty egzemplarzy broni oraz jej rodzaju i cech identyfikacyjnych.
2a. 
Dane osobowe, o których mowa w ust. 2 pkt 1 , obejmują:
1) 
imię i nazwisko;
2) 
imię ojca i imię matki;
3) 
miejsce i datę urodzenia;
4) 
adres miejsca stałego pobytu;
5) 
numer PESEL, a jeżeli nie został nadany – numer paszportu.
3. 
Dane osobowe żołnierzy zawodowych posiadających pozwolenie na broń, urzędowe informacje i opinie o tych osobach sporządzone w związku ze sprawami pozwoleń na broń oraz liczba posiadanych przez te osoby egzemplarzy broni, rodzaj i cechy identyfikacyjne tej broni podlegają wpisowi do rejestru prowadzonego przez Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej.
4. 
Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej przekazuje raz w roku, w terminie do 1 marca, Komendantowi Głównemu Policji informację o liczbie pozwoleń na broń wydanych w roku poprzednim, wraz z informacją o liczbie egzemplarzy i rodzajach broni, na które pozwolenia te zostały wydane.
5. 
Polski Związek Łowiecki i zarządy stowarzyszeń strzeleckich są obowiązane do corocznego składania właściwym organom Policji aktualnych wykazów członków uprawiających łowiectwo lub strzelectwo z użyciem własnej broni oraz do powiadamiania tych organów o wykluczeniu wymienionych członków tych organizacji w terminie 30 dni od dnia wykluczenia.
6. 
Wykaz, o którym mowa w ust.5, obejmuje imię i nazwisko, numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL) oraz adres miejsca stałego pobytu.
7. 
Przepisy ust. 2a pkt 5 i ust. 6 , w zakresie odnoszącym się do numeru ewidencyjnego Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL), nie dotyczą obywateli państwa członkowskiego Unii Europejskiej, którym nie został on nadany.
8. 
Dane osób, o których mowa w ust. 2 pkt 1 lit. e przechowuje się w rejestrze przez okres 30 lat od dnia wygaśnięcia lub cofnięcia pozwolenia na broń.
Art. 28. 
Broni odpowiadającej celom łowieckim i broni odpowiadającej celom sportowym oraz amunicji do takiej broni można użyczać osobom posiadającym pozwolenie na broń wydane w celach łowieckich lub sportowych.
Art. 29. 
1. 
Świadectwo broni może być wydane:
1) 
przedsiębiorcom i jednostkom organizacyjnym, którzy na podstawie odrębnych przepisów powołali wewnętrzne służby ochrony, jeżeli broń jest niezbędna do wykonywania przez te służby zadań wynikających z planu ochrony;
2) 
przedsiębiorcom, którzy uzyskali koncesje na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, jeżeli broń jest im niezbędna w zakresie i formach określonych w koncesji;
3) 
podmiotom prowadzącym strzelnicę;
4) 
szkołom, organizacjom sportowym i łowieckim, stowarzyszeniom obronnym w celu szkolenia i realizacji ćwiczeń strzeleckich lub innym placówkom oświatowym oraz organizatorom kursów, kształcącym w zawodzie pracownika ochrony;
5) 
podmiotom wykonującym zadania związane z realizacją filmów i innych przedsięwzięć artystycznych;
6) 
urzędom, instytucjom, zakładom, przedsiębiorcom i innym podmiotom, których pracownikom broń jest niezbędna do ochrony osobistej w związku z wykonywaniem przez nich obowiązków pracowniczych związanych ze szczególnym narażeniem na zamach przeciwko życiu lub zdrowiu;
7) 
podmiotom, którym broń jest niezbędna w celach wzywania pomocy, ratowniczych, poszukiwawczych oraz sygnalizowania rozpoczęcia konkurencji w zawodach sportowych.
2. 
Świadectwo broni na broń szczególnie niebezpieczną, o której mowa w art. 10 ust. 5 pkt 1 , może być wydane wyłącznie podmiotom, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2 , oraz organizatorom kursów, kształcącym w zawodzie pracownika ochrony.
3. 
Podmioty, o których mowa w ust. 1 , po uzyskaniu świadectwa broni mogą nabywać broń i amunicję na zasadach określonych w art. 12 ust. 2 i art. 14 albo wynajmować broń od Policji lub Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 30. 
1. 
Osoby fizyczne mogą posługiwać się bronią podmiotów, o których mowa w art. 29 ust. 1 , przy wykonywaniu zadań wymienionych w tym przepisie, po uzyskaniu dopuszczenia do posiadania broni z zachowaniem zasad określonych w art. 15 ust. 1–5 i art. 16 ust. 1 i 2 oraz zatrudnieniu przez te podmioty.
1a. 
Wymóg zatrudnienia, o którym mowa w ust. 1 , nie dotyczy osób posiadających licencję zawodnika, trenera lub sędziego strzelectwa sportowego, nadaną przez polski związek sportowy w rozumieniu odrębnych przepisów, ubiegających się o dopuszczenie do posiadania broni podczas uczestnictwa, organizacji lub przeprowadzania strzeleckich zawodów sportowych.
1b. 
Osoby, o których mowa w ust. 1a , są zwolnione z egzaminu w zakresie broni sportowej określonego w art. 16 ust. 1 , jeśli zdały taki egzamin na podstawie odrębnych przepisów.
2. 
Dopuszczenie do posiadania broni następuje w drodze decyzji administracyjnej, wydawanej przez właściwy organ Policji.
3. 
(uchylony)
4. 
Legalność posiadania broni przez osoby, o których mowa w ust. 1 , potwierdza się w legitymacji osoby dopuszczonej do posiadania broni.
Art. 31. 
1. 
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory: legitymacji posiadacza broni, zaświadczenia uprawniającego do nabycia broni, legitymacji osoby dopuszczonej do posiadania broni i świadectwa broni oraz karty rejestracyjnej broni. Legitymacje i zaświadczenia powinny zawierać dane umożliwiające jednoznaczną identyfikację osoby oraz rodzaju broni.
2. 
Minister Obrony Narodowej oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych określą, w drodze rozporządzenia, organy wojskowe właściwe do wydawania pozwoleń na broń podległym im żołnierzom zawodowym i kontroli wykonywania obowiązków wynikających z przepisów ustawy przez osoby , które uzyskały pozwolenie na broń, oraz do prowadzenia rejestru, o którym mowa w art. 27 ust. 3.
Art. 32. 
1. 
Broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych.
2. 
Osoba posiadająca pozwolenie na broń lub posiadająca broń podlegającą rejestracji, która nie wymaga pozwolenia na broń, jest obowiązana poinformować właściwy organ Policji o adresie przechowywania broni oraz o zmianie tego adresu w ciągu 14 dni.
3. 
Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, z wyłączeniem podmiotów, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2 , mając na względzie konieczność zapewnienia bezpiecznego przechowywania broni oraz wprowadzenie wymogu stosowania zabezpieczeń uniemożliwiających dostęp do broni i amunicji osobom nieuprawnionym.
Art. 33. 
1. 
Jeżeli interes bezpieczeństwa państwa lub porządek publiczny tego wymagają, minister właściwy do spraw wewnętrznych może wprowadzić, w drodze rozporządzenia, na obszarze całego państwa lub na określonych obszarach, na czas określony, w odniesieniu do wszelkiej broni lub niektórych jej rodzajów zakaz jej noszenia lub przemieszczania w stanie rozładowanym.
2. 
Zakaz, o którym mowa w ust. 1 , dotyczy wszystkich osób posiadających broń zgodnie z przepisami niniejszej ustawy, z wyłączeniem osób posiadających broń na podstawie świadectwa broni wydanego podmiotom, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1, 2 i 6 , oraz z wyłączeniem osób, o których mowa w art. 39 ust. 1 iw art. 40.
Rozdział 3 
Przewóz przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przywóz z zagranicy i wywóz za granicę broni i amunicji oraz zasady posiadania broni i amunicji przez cudzoziemców
Art. 34. 
1. 
Przewóz broni i amunicji przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może nastąpić na podstawie zaświadczenia wydanego przez właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej.
2. 
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do:
1) 
obywateli państwa członkowskiego Unii Europejskiej, którzy posiadają Europejską kartę broni palnej lub zgodę przewozową poświadczoną przez właściwe organy państwa początkowego transakcji i uprzednią zgodę przewozową poświadczoną przez właściwe organy państwa docelowego transakcji, w przypadku gdy Rzeczpospolita Polska wpisana jest jako państwo przemieszczania;
2) 
obywateli państw niebędących państwami członkowskimi Unii Europejskiej, którzy okażą ważne zezwolenie, o którym mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 258/2012 z dnia 14 marca 2012 r. wdrażające art. 10 Protokołu Narodów Zjednoczonych przeciwko nielegalnemu wytwarzaniu i obrotowi bronią palną, jej częściami i komponentami oraz amunicją, uzupełniającego Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej (protokół NZ w sprawie broni palnej), oraz ustanawiające zezwolenia na wywóz i środki dotyczące przywozu i tranzytu dla broni palnej, jej części i komponentów oraz amunicji, wydane eksporterowi mającemu siedzibę na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej oraz dokument potwierdzający, że państwo docelowe transakcji zezwoliło na przywóz broni palnej.
Art. 35. 
1. 
Przewożenie broni i amunicji środkami transportu publicznego, z zastrzeżeniem ust. 2 , jest dopuszczalne przy zachowaniu niezbędnych środków bezpieczeństwa, pod warunkiem że broń i amunicja są zabezpieczone w sposób uniemożliwiający pow stanie zagrożenia życia, zdrowia lub mienia.
2. 
Przewożenie broni i amunicji w kabinach pasażerskich statków powietrznych przez osoby inne niż specjalnie do tego upoważnione na podstawie odrębnych przepisów jest zakazane.
3. 
Min i ster właściwy do spraw transportu, minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych określą, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i warunki przewożenia broni i amunicji środkami transportu publicznego, w sposób uniemożliwiający pow stanie zagrożenia życia, zdrowia lub mienia.
Art. 36. 
1. 
Dopuszcza się przesyłanie broni lub amunicji za pośrednictwem operatorów świadczących usługi pocztowe, o ile świadczą oni tego rodzaju usługi.
2. 
Przesyłanie broni lub amunicji za pośrednictwem innych podmiotów niż określone w ust. 1 jest zakazane.
3. 
Organy celne, a także przewożące przesyłki podmioty, inne niż określone w ust. 1 , w razie stwierdzenia naruszenia zakazu, o którym mowa w ust. 2 , zatrzymują przesyłkę, zawiadamiając o tym najbliższy organ Policji, który niezwłocznie protokolarnie przejmuje broń lub amunicję do depozytu.
4. 
Operator świadczący usługi pocztowe, któremu zlecono przesłanie broni palnej lub amunicji:
1) 
z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
2) 
z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
3) 
przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach transakcji realizowanej na obszarze Unii Europejskiej – jest obowiązany posiadać zgodę przewozową oraz kopię uprzedniej zgody przewozowej.
5. 
W przypadkach innych niż określone w ust. 4 operator świadczący usługi pocztowe, któremu zlecono przesłanie broni lub amunicji, jest obowiązany posiadać kopie dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni lub amunicji przez zbywcę i nabywcę, o ile dokumenty takie są wymagane.
6. 
Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw łączności oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb i warunki przesyłania broni lub amunicji za pośrednictwem operatorów świadczących usługi pocztowe, z uwzględnieniem:
1) 
zapewnienia możliwości zlokalizowania przesyłanej broni lub amunicji przez organ Policji;
2) 
poddania tej broni odprawie celnej.
Art. 37. 
1. 
Przywóz broni i amunicji, z państw niebędących państwami członkowskimi Unii Europejskiej, przez obywateli polskich wymaga uprzedniego wydania zaświadczenia przez właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej.
2. 
Osoby, o których mowa w ust. 1 , przekraczając zewnętrzną granicę Unii Europejskiej, zobowiązane są do pisemnego zgłoszenia właściwemu organowi celnemu przywozu broni i amunicji. Organ ten niezwłocznie przekazuje informacje zawarte w zgłoszeniu właściwemu organowi Policji.
3. 
Jeżeli osoby, o których mowa w ust. 1 , nie posiadają pozwolenia na broń, są obowiązane niezwłocznie złożyć przywożoną broń i amunicję do depozytu właściwego organu celnego, a także, w terminie 14 dni od dnia przywozu broni na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wystąpić do właściwego organu Policji z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń.
4. 
Koszty związane z deponowaniem broni i amunicji w trybie, o którym mowa w ust. 3 , ponosi osoba składająca broń i amunicję do depozytu.
5. 
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór zgłoszenia oraz tryb przekazywania informacji, o których mowa w ust. 2. Zgłoszenie powinno zawierać dane, które pozwolą na jednoznaczną identyfikację o sob y przywożącej broń i amunicję, a także jednoznaczną identyfikację tej broni i amunicji.
Art. 37a. 
1. 
Osobom deklarującym zakup broni palnej lub amunicji w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej właściwy terytorialnie komendant wojewódzki Policji, na ich wniosek, poświadcza uprzednią zgodę przewozową.
2. 
Uprzednia zgoda przewozowa powinna zawierać w szczególności:
1) 
wskazanie państwa początkowego i docelowego transakcji;
2) 
nazwę lub imię i nazwisko zbywcy i nabywcy broni palnej lub amunicji;
3) 
siedzibę i adres lub miejsce zamieszkania i adres zbywcy i nabywcy broni palnej lub amunicji;
4) 
adres, na który broń palna lub amunicja ma być dostarczona;
5) 
dane techniczne pozwalające na jednoznaczną identyfikację broni palnej lub amunicji;
6) 
liczbę egzemplarzy broni palnej lub sztuk amunicji.
3. 
Organ, o którym mowa w ust. 1 , poświadcza uprzednią zgodę przewozową w terminie nie dłuższym niż 5 dni od dnia jej wpływu do tego organu.
3a. 
Komendant wojewódzki Policji, w drodze decyzji administracyjnej, odmawia poświadczenia uprzedniej zgody przewozowej, jeżeli zachodzą okoliczności uzasadniające cofnięcie pozwolenia na broń lub osoba zamierza zakupić broń, która nie może zostać zarejestrowana.
4. 
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór uprzedniej zgody przewozowej, z uwzględnieniem danych, o których mowa w ust. 2 , w taki sposób, aby zawierała ona elementy umożliwiające jednoznaczną identyfikację broni palnej i stron transakcji oraz miejsca przeznaczone na dokonywanie wpisów poświadczających legalność transakcji.
Art. 38. 
1. 
Wywóz broni i amunicji za granicę przez obywateli polskich wymaga zgody właściwego organu Policji.
2. 
Przepisu ust. 1n ie stosuje się w przypadku wydania Europejskiej karty broni palnej, uprawniającej do wwozu broni na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej.
Art. 39. 
1. 
Członkowie misji dyplomatycznych i urzędów konsularnych oraz osoby zrównane z nimi na podstawie porozumień międzynarodowych mogą posiadać broń i amunicję na podstawie porozumień międzynarodowych lub na zasadzie wzajemności w celach:
1) 
ochrony osobistej;
2) 
łowieckich;
3) 
sportowych;
4) 
kolekcjonerskich;
5) 
pamiątkowych.
2. 
Cudzoziemcom, o których mowa w ust. 1 , właściwy organ Policji wydaje terminowe pozwolenie na broń na okres pełnienia przez te osoby funkcji w misjach dyplomatycznych i urzędach konsularnych w Rzeczypospolitej Polskiej, po uzyskaniu pozytywnej opinii Komendanta Służby Ochrony Państwa.
3. 
Minister właściwy do spraw wewnętrznych oraz minister właściwy do spraw zagranicznych określą, w drodze rozporządzenia, tryb i warunki wydawania pozwoleń na broń cudzoziemcom, o których mowa w ust. 1 , z uwzględnieniem wymogu przedstawienia dokumentu o charakterze pozwolenia na broń, wydanego cudzoziemcowi przez właściwy organ państwa, którego jest obywatelem.
Art. 40. 
Cudzoziemcy niewymienieni w art. 39 ust. 1m ogą posiadać broń i amunicję, jeżeli są one niezbędne do wykonywania czynności związanych z ochroną misji dyplomatycznych i urzędów konsularnych państw obcych, przedstawicielstw organizacji międzynarodowych, członków oficjalnych delegacji zagranicznych, a także do innych celów wynikających z porozumień międzynarodowych lub z zasady wzajemności, z uwzględnieniem przepisu art. 39 ust. 2 i przepisów wydanych na podstawie art.39 ust. 3.
Art. 41. 
1. 
Przywóz broni i amunicji z zagranicy oraz jej wywóz za granicę przez cudzoziemców, o których mowa w art. 39 ust. 1 i art. 40 , wymagają uprzedniego wydania zaświadczenia przez właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej. Zaświadczenie zastępuje pozwolenie na broń na okres do 30 dni od dnia przywozu broni i amunicji.
2. 
Jeżeli upłynął termin ważności zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1 , broń i amunicja podlegają niezwłocznemu złożeniu do depozytu organu Policji właściwego ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca.
3. 
W szczególnie uzasadnionych przypadkach właściwy organ Policji może wydać cudzoziemcowi zaświadczenie zastępujące pozwolenie na broń oraz uprawniające do wywozu broni i amunicji, określając termin ważności tego zaświadczenia nie dłuższy niż 14 dni.
3a. 
Zaświadczenia, o których mowa w ust. 1 i 3 , wydaje się po uzyskaniu pozytywnej opinii Komendanta Służby Ochrony Państwa.
4. 
Jeżeli cudzoziemcy, o których mowa w art. 39 ust. 1 i art. 40 , nie spełniają warunków określonych w ust . 1 i 2, broń i amunicja podlegają zatrzymaniu przez właściwy organ Straży Granicznej lub organ celny i protokolarnemu przekazaniu organowi Policji właściwemu ze względu na miejsce przekraczania granicy przez tych cudzoziemców.
Art. 42. 
1. 
Cudzoziemcy przybywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej mogą przywozić i wywozić broń odpowiadającą celom łowieckim, a także amunicję do niej w liczbie nieprzekraczającej łącznie 100 sztuk, o ile broń i amunicja mają służyć do polowań organizowanych na podstawie odrębnych przepisów.
2. 
Cudzoziemcy przybywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu wzięcia udziału w imprezach sportowych, których regulamin wymaga użycia broni lub w celu wzięcia udziału w rekonstrukcji historycznej, a także w przygotowaniach do takich imprez, mogą przywozić i wywozić broń odpowiadającą celom sportowym lub rekonstrukcji historycznej oraz amunicję do tej broni w ilościach określonych w zaproszeniu organizatorów imprez sportowych lub rekonstrukcji historycznych.
2a. 
Cudzoziemcy przybywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej mogą przywozić i wywozić broń sygnałową, jeżeli stanowi ona stałe wyposażenie jednostek pływających i statków powietrznych.
2b. 
Organizator polowania, imprezy sportowej lub rekonstrukcji historycznej z udziałem cudzoziemców przekazuje –co najmniej na 7 dni przed planowanym terminem polowania, imprezy sportowej lub rekonstrukcji historycznej – komendantowi wojewódzkiemu Policji właściwemu ze względu na miejsce polowania, imprezy sportowej lub rekonstrukcji historycznej, pisemną informację o planowanej dacie i miejscu polowania, imprezy sportowej lub rekonstrukcji historycznej oraz przybliżonej liczbie uczestników.
2c. 
Cudzoziemiec będący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zamieszkujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i posiadający prawo pobytu lub prawo stałego pobytu na tym terytorium, może posiadać broń odpowiadającą celom łowieckim lub sportowym, a także amunicję do niej na podstawie Europejskiej karty broni palnej, wydanej przez właściwe władze tych państw, jeżeli broń ta jest wpisana do Europejskiej karty broni palnej i jej posiadanie nie jest zabronione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
2d. 
Cudzoziemiec, o którym mowa w ust. 2c , w terminie 14 dni od chwili wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej informuje o przywozie broni palnej na podstawie Europejskiej karty broni palnej właściwego ze względu na miejsce pobytu komendanta wojewódzkiego Policji.
3. 
Przywóz oraz wywóz broni i amunicji przez cudzoziemców, o których mowa w ust. 1 i 2 oraz 2a , odbywa się na podstawie zaświadczenia wydanego przez właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej, które zastępuje pozwolenie na broń na okres do 30 dni od dnia przywozu broni i amunicji.
3a. 
Przywóz oraz wywóz broni i amunicji przez cudzoziemców, o których mowa w ust. 1 i 2 , będących obywatelami państwa członkowskiego Unii Europejskiej może nastąpić także bez zachowania warunku określonego w ust. 3 , na podstawie Europejskiej karty broni palnej, wydanej przez właściwe władze tych państw, jeżeli broń ta jest wpisana do Europejskiej karty broni palnej i cudzoziemiec jest w stanie uzasadnić powód swojej podróży z bronią.
3b. 
Przywóz i wywóz broni palnej odpowiadającej innym celom niż te, o których mowa w ust. 1 i 2 , lub amunicji przez cudzoziemców będących obywatelami państwa członkowskiego Unii Europejskiej może nastąpić na podstawie wpisu w Europejskiej karcie broni palnej, dokonanego przez właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej. Wpis w Europejskiej karcie broni palnej zastępuje zaświadczenie, o którym mowa w ust. 3.
4. 
Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 3 , uprawnia cudzoziemców do nabycia amunicji do broni określonej w tym zaświadczeniu.
4a. 
W przypadku, o którym mowa w ust. 3a , Europejska karta broni palnej uprawnia jej posiadacza do nabycia lub wywozu amunicji do broni określonej w tej karcie.
5. 
Jeżeli upłynął termin ważności zaświadczenia, o którym mowa w ust. 3 , broń i amunicja podlegają niezwłocznemu złożeniu do depozytu organu Policji właściwego ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca.
6. 
W szczególnie uzasadnionych przypadkach właściwy organ Policji może wydać cudzoziemcowi zaświadczenie zastępujące pozwolenie na broń oraz uprawniające do wywozu broni i amunicji, określając termin ważności tego zaświadczenia nie dłuższy niż 30 dni. Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio.
7. 
Jeżeli cudzoziemcy, o których mowa w ust. 1 i 2 , nie spełniają warunków określonych w ust. 1–3 i 5 , broń i amunicja podlegają zatrzymaniu przez właściwy organ Straży Granicznej lub organ celny i protokolarnemu przekazaniu organowi Policji właściwemu ze względu na miejsce przekraczania granicy przez tych cudzoziemców.
8. 
Przepisy ust. 1–7 stosuje się odpowiednio do obywateli polskich mających miejsce stałego pobytu za granicą.
Art. 43. 
1. 
Cudzoziemcy niebędący obywatelami Unii Europejskiej lub niewymienieni w art. 39 ust. 1 mogą nabywać i wywozić z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej broń inną niż strzelecka broń palna, na posiadanie której wymagane jest pozwolenie lub karta rejestracyjna broni, jeżeli otrzymali:
1) 
zaświadczenie uprawniające do nabycia określonego rodzaju oraz liczby egzemplarzy takiej broni,
2) 
zgodę na wywóz z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej tej broni – wydane na ich wniosek przez komendanta wojewódzkiego Policji, właściwego ze względu na miejsce nabycia tej broni .
2. 
We wniosku, o którym mowa w ust. 1 , zamieszcza się:
1) 
imię i nazwisko, obywatelstwo, adres zamieszkania wnioskodawcy oraz rodzaj i numer jego dokumentu tożsamości;
2) 
imię i nazwisko oraz adres lub nazwę, siedzibę i adres zbywcy broni;
3) 
adres, pod który broń ma być dostarczona;
4) 
informacje umożliwiające identyfikację broni, w szczególności rodzaj i typ broni, jej markę, kaliber i numer fabryczny;
5) 
wskazanie sposobu wywozu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nabytej broni oraz wskazanie państw, przez których terytorium broń będzie przewożona;
6) 
planowaną datę zakupu i wywozu broni z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz przybycia z bronią do miejsca przeznaczenia za granicą.
3. 
Do wniosku, o którym mowa w ust. 1 , cudzoziemiec, o którym mowa w ust. 1 , dołącza upoważnienie władz swojego państwa do nabycia danego rodzaju oraz liczby egzemplarzy broni, poświadczone przez właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej.
4. 
Zgoda na wywóz broni, o której mowa w ust. 1 pkt 2 , jest ważna przez 2 dni od chwili jej nabycia.
5. 
W przypadku niedotrzymania terminu, o którym mowa w ust. 4 , broń składa się niezwłocznie do depozytu najbliższego komendanta wojewódzkiego Policji, który na podstawie dotychczasowej zgody na wywóz broni, o której mowa w ust. 1 pkt 2 , wydaje kolejną zgodę na wywóz broni, z terminem ważności 2 dni.
6. 
Cudzoziemcy będący obywatelami innych niż Rzeczpospolita Polska państw członkowskich Unii Europejskiej mogą nabywać i wywozić z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej broń palną lub amunicję na podstawie zgody przewozowej, poświadczonej przez właściwego ze względu na miejsce nabycia broni palnej lub amunicji komendanta wojewódzkiego Policji.
7. 
Zgoda przewozowa zawiera w szczególności:
1) 
wskazanie państwa początkowego i docelowego transakcji;
2) 
nazwę lub imię i nazwisko zbywcy i nabywcy broni palnej lub amunicji;
3) 
siedzibę i adres lub miejsce zamieszkania i adres zbywcy i nabywcy broni palnej lub amunicji;
4) 
adres, na który broń palna lub amunicja ma być dostarczona;
5) 
dane techniczne pozwalające na jednoznaczną identyfikację broni palnej lub amunicji;
6) 
liczbę egzemplarzy broni palnej lub sztuk amunicji;
7) 
sposób przewozu broni palnej lub amunicji;
8) 
datę rozpoczęcia i przewidywaną datę zakończenia przewozu broni palnej lub amunicji;
9) 
wskazanie uprzedniej zgody przewozowej wydanej przez właściwe władze państwa docelowego transakcji.
8. 
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór zgody przewozowej, uwzględniający w szczególności elementy umożliwiające jednoznaczną identyfikację broni palnej i stron transakcji oraz miejsca przeznaczone na dokonywanie wpisów poświadczających legalność transakcji.
9. 
Jeżeli cudzoziemiec nie spełnia warunków określonych w ustawie, broń lub amunicja podlega zatrzymaniu przez właściwy organ Straży Granicznej lub organ celny i protokolarnemu przekazaniu organowi Policji właściwemu ze względu na miejsce przekraczania granicy przez cudzoziemca.
10. 
Właściwy organ celny niezwłocznie zawiadamia komendanta wojewódzkiego Policji, o którym mowa w ust. 1 , o fakcie wywozu do państwa trzeciego innego niż państwo członkowskie Unii Europejskiej przez cudzoziemca, o którym mowa w ust. 1 , broni nabytej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
11. 
Komendant wojewódzki Policji niezwłocznie zawiadamia Komendanta Głównego Policji o nabyciu broni lub amunicji przez cudzoziemca, o którym mowa w ust. 1 , oraz przekazuje kopie dokumentów, o których mowa w ust. 1–3.
12. 
Komendant Główny Policji niezwłocznie zawiadamia właściwe władze państwa, które wydało cudzoziemcowi upoważnienie, o którym mowa w ust. 3 , oraz państwa, przez których terytorium będzie odbywać się przewóz broni lub amunicji, a w przypadku gdy takie władze nie zostały wskazane – konsulów tych państw, o nabyciu broni lub amunicji przez cudzoziemca i zamiarze jej wywozu.
13. 
Komendant Główny Policji prowadzi rejestr, który może być prowadzony łącznie z rejestrem, o którym mowa w art. 27 ust. 2 , zawierający:
1) 
dane osobowe cudzoziemców, o których mowa w art. 39 ust. 1 , art. 40 , art. 42 ust. 1 i 2 i art. 43 ust. 1 i 6 , obejmujące:
a) 
nazwisko i imię,
b) 
miejsce i datę urodzenia,
c) 
adres miejsca stałego pobytu,
d) 
obywatelstwo;
2) 
informacje urzędowe o terminowych pozwoleniach na broń, zaświadczeniach, zatrzymaniu broni lub amunicji i złożeniu jej do depozytu oraz inne informacje o przewozie przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przywozie z zagranicy i wywozie za granicę broni lub amunicji przez cudzoziemców, wraz z danymi wymienionymi w ust. 1 ;
3) 
rodzaj i numer dokumentu uprawniającego do przekroczenia granicy.
14. 
Przepisy ust. 1 i 9 -13 stosuje się odpowiednio do obywateli polskich mających miejsce stałego pobytu poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
15. 
Komendant Główny Policji przekazuje właściwym władzom państw członkowskich Unii Europejskiej informacje o nabyciu broni lub amunicji przez cudzoziemca nie później niż w chwili przewozu broni lub amunicji przez granicę Rzeczypospolitej Polskiej.
16. 
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb przekazywania przez Komendanta Głównego Policji właściwym władzom innych państw informacji związanych z nabyciem broni lub amunicji i ich przywozem na terytorium tych państw oraz przewozem broni lub amunicji przez ich terytorium, uwzględniając możliwość uzgadniania przez Komendanta Głównego Policji z właściwymi władzami innych państw warunków organizacyjnych i technicznych przekazywania takich informacji.
Art. 43a. 
1. 
Cudzoziemcy mogą nabywać broń palną lub amunicję w celu wywiezienia ich z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poza obszar celny Unii Europejskiej na podstawie upoważnienia władz państwa odbiorcy do nabycia i przywozu danego rodzaju oraz liczby egzemplarzy broni palnej lub sztuk amunicji, zalegalizowanego przez właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej lub opatrzonego poświadczeniem podpisu umieszczonego na dokumencie uprawnień osoby umieszczającej podpis oraz prawdziwości pieczęci lub stempla, którym opatrzony jest dokument (apostille), jeżeli upoważnienie wydane jest przez władze państwa będącego stroną Konwencji znoszącej wymóg legalizacji zagranicznych dokumentów urzędowych, sporządzonej w Hadze dnia 5 października 1961 r.
2. 
Cudzoziemcy mogą wywozić z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poza obszar celny Unii Europejskiej broń palną lub amunicję na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 4 rozporządzenia 258/2012 – wydanego przez:
1) 
Komendanta Głównego Policji – o ile sprzedawcą jest osoba fizyczna lub podmiot, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 ;
2) 
ministra właściwego do spraw gospodarki – o ile sprzedawcą jest przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie obrotu bronią lub amunicją, na zasadach określonych w ustawie z dnia ..... o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym.
3. 
Osoba fizyczna lub podmiot, o którym mowa w art. 29 ust. 1 , posiadający pozwolenie na broń, zamierzający sprzedać broń palną lub amunicję cudzoziemcowi, o którym mowa w ust. 1 , zwany dalej „eksporterem”, występuje do Komendanta Głównego Policji z wnioskiem o wydanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 2.
4. 
Wniosek, o którym mowa w ust. 3 , zawiera w szczególności:
1) 
oznaczenie eksportera, w tym numer PESEL lub REGON, adres, oraz dane kontaktowe;
2) 
określenie rodzaju zezwolenia na wywóz określony w art. 2 punkt 14 rozporządzenia 258/2012, o które występuje eksporter;
3) 
oznaczenie odbiorcy, w tym jego nazwy, adresy, dane kontaktowe oraz numer EORI, jeśli został nadany;
4) 
określenie państwa wywozu;
5) 
określenie państwa przywozu;
6) 
oznaczenie odbiorców końcowych, jeśli są znani w momencie dostawy i inni niż w pkt 5 , w tym jego nazwy, adresy, dane kontaktowe, oraz numer EORI jeśli został nadany;
7) 
określenie państw tranzytu;
8) 
określenie państwa członkowskiego planowanego zgłoszenia do procedury wywozu;
9) 
określenie danych pozwalających na jednoznaczną identyfikację broni palnej lub amunicji;
10) 
oznaczenie waluty i wartość transakcji;
11) 
liczbę egzemplarzy broni palnej lub sztuk amunicji;
12) 
Kod Systemu Zharmonizowanego lub Nomenklatury scalonej określony w załączniku nr I do rozporządzenia Rady EWG Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z dnia 07.09.1987, str. 1),
13) 
określenie zastosowania końcowego;
14) 
data zawarcia transakcji, jeśli dotyczy.
5. 
Do wniosku, o którym mowa w ust. 3 , eksporter dołącza dokument potwierdzający że państwo trzecie tranzytu nie ma zastrzeżeń do tranzytu oraz upoważnienie władz państwa odbiorcy, o którym mowa w ust. 1.
6. 
Komendant Główny Policji przed wydaniem zezwolenia, o którym mowa w ust. 2 :
1) 
podejmuje czynności, o których mowa w art. 7 rozporządzenia 258/2012;
2) 
występuje do ministrów właściwych do spraw: zagranicznych, finansów publicznych, gospodarki oraz do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Szefa Agencji Wywiadu, zwanych dalej „organami opiniującymi”, o wydanie opinii co do wszelkich zastrzeżeń wobec udzielenia zezwolenia, które są dla niego wiążące.
7. 
Stanowisko, o którym mowa w ust. 6 pkt 2 , organy opiniujące przekazują Komendantowi Głównemu Policji w formie pisemnej lub za pośrednictwem systemu elektronicznego pozwalającego na identyfikację osoby upoważnionej do wydania takiego stanowiska, w terminie 10 dni od dnia wpływu wystąpienia.
8. 
Komendant Główny Policji odmawia, w drodze decyzji administracyjnej, wydania zezwolenia w przypadku, gdy zachodzą przesłanki wskazane w art. 10 lub art. 11 ust. 1 rozporządzenia 258/2012.
9. 
Jeżeli cudzoziemiec nie posiada zezwolenia, o którym mowa w ust. 2 , broń palna lub amunicja podlega zatrzymaniu przez właściwy organ Straży Granicznej lub organ celny i protokolarnemu przekazaniu organowi Policji właściwemu ze względu na miejsce przekraczania granicy przez cudzoziemca.
10. 
Właściwy organ celny niezwłocznie zawiadamia Komendanta Głównego Policji o fakcie wywozu do państwa trzeciego innego niż państwo członkowskie Unii Europejskiej przez cudzoziemca, o którym mowa w ust. 1 , broni palnej lub amunicji nabytej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
11. 
Komendant Główny Policji niezwłocznie zawiadamia właściwe władze państwa, które wydało cudzoziemcowi upoważnienie, o którym mowa w ust. 1 , oraz państwa, przez których terytorium będzie odbywać się przewóz broni lub amunicji, a w przypadku gdy takie władze nie zostały wskazane – konsulów tych państw, o nabyciu broni palnej lub amunicji przez cudzoziemca, o którym mowa w ust. 1 , i zamiarze jej wywozu.
1. 
Komendant wojewódzki Policji odmawia poświadczenia uprzedniej zgody przewozowej i zgody przewozowej, jeżeli zachodzą okoliczności uzasadniające cofnięcie pozwolenia na broń.
2. 
Organem odwoławczym od decyzji komendanta wojewódzkiego Policji jest Komendant Główny Policji.
3. 
W zakresie nieuregulowanym niniejszą ustawą do przemieszczania broni między obywatelami państw członkowskich Unii Europejskiej stosuje się przepisy oddziału 2 rozdziału 3 działu III ustawy z dnia ... o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, z wyłączeniem art. 71, 73, 74, 75 ust 2, 76, 78 i 79.
Art. 44. 
Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zagranicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wzory dokumentów, o których mowa w art. 34 , art. 37u st. 1, art. 41 ust. 1 i 3 , art. 42 ust. 3 i 6 oraz art. 43 ust. 1. Zaświadczenia i zgoda powinny zawierać opis przywożonej, przewożonej lub wywożonej broni i amunicji, umożliwiający ich jednoznaczną identyfikację, a także dane, które wraz z dokumentem paszportowym lub innym dokumentem uprawniającym do przekroczenia granicy państwa pozwolą na ustalenie tożsamości ich posiadacza.
Art. 44a. 
Zasady przemieszczania amunicji przez granice wewnętrzne państw członkowskich Unii Europejskiej oraz państw stowarzyszonych, przez przedsiębiorcę oraz przedsiębiorcę zagranicznego, określają przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego.
Rozdział 4 
Strzelnice
Art. 45. 
Broń palna oraz inna broń zdolna do rażenia celów na odległość może być używana w celach szkoleniowych i sportowych tylko na strzelnicach.
Art. 46. 
1. 
Strzelnice powinny być zlokalizowane, zbudowane i zorganizowane w sposób nienaruszający wymogów związanych z ochroną środowiska oraz wykluczający możliwość wydostania się poza ich obręb pocisku wystrzelonego z broni ze stanowiska strzeleckiego w sposób zgodny z regulaminem strzelnicy.
2. 
Szczegółowe zasady zachowania bezpieczeństwa na strzelnicy określa regulamin strzelnicy.
3. 
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzorcowy regulamin bezpiecznego funkcjonowania strzelnic, uwzględniając warunki korzystania ze strzelnicy oraz sposób obchodzenia się z bronią i sposób zachowania się osób przebywających na strzelnicy.
Art. 47. 
Zatwierdzenie regulaminu strzelnicy następuje w drodze decyzji administracyjnej wydawanej przez właściwego wójta, burmistrza (prezydenta miasta).
Art. 48. 
Minister właściwy do spraw ochrony środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wymagania w zakresie ochrony środowiska dotyczące budowy i użytkowania strzelnic.
Art. 49. 
Przepisów rozdziału nie stosuje się do strzelnic Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Więziennej oraz Służby Ochrony Państwa .
Rozdział 4b 
Gromadzenie broni i amunicji w zbiorach muzealnych.
Art. 49a. 
1. 
Broń, amunicja i istotne komponenty broni mogą być gromadzone w muzeach posiadających statut lub regulamin uzgodniony z ministrem właściwym do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach (Dz. U. z 2017 r. poz. 972 i 1086 oraz z 2018 r. poz. 369) na podstawie zezwolenia muzealnego.
2. 
Zezwolenie muzealne wydaje w drodze decyzji administracyjnej, na wniosek założyciela muzeum lub dyrektora muzeum o którym mowa w art. 5 ust. 2 i 3 ustawy o muzeach, właściwy ze względu na siedzibę muzeum komendant wojewódzki Policji.
3. 
Zezwolenie muzealne wydaje się, gdy muzeum wykaże uzasadniony interes faktyczny posiadani broni i amunicji związany z działalnością muzeum, a także zapewni odpowiednie środki techniczne i organizacyjne przechowywania oraz eksponowania broni i amunicji.
4. 
Zezwolenie muzealne wydaje się dla muzeum, o którym mowa w ust. 1 , na cały zbiór broni, amunicji i istotnych komponentów broni.
Art. 49b. 
1. 
Założyciel muzeum lub dyrektor muzeum, o którym mowa w art. 49a ust. 1 , posiadającego zezwolenie muzealne, prowadzi ewidencję zgromadzonej broni, amunicji i istotnych komponentów broni.
2. 
Każdej jednostce broni, zbiorowi amunicji danego kalibru i typu oraz istotnym komponentom broni nadaje się indywidualny i niepowtarzalny numer ewidencyjny.
3. 
Ewidencja, o której mowa w ust. 1 , zawiera zorganizowany według numerów, o których mowa w ust. 2 , wykaz zgromadzonych:
1) 
jednostek broni, wraz z określeniem:
a) 
rodzaju broni,
b) 
marki i modelu broni,
c) 
kalibru,
d) 
oznakowania, w rozumieniu ustawy z dnia ... o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, a w razie jego braku – indywidualnego numeru seryjnego,
e) 
indywidualnego oznaczenia producenta,
f) 
roku wytworzenia,
g) 
daty nabycia przez muzeum;
2) 
nieumieszczonych w broni istotnych komponentów broni, wraz z określeniem:
a) 
rodzaju istotnego komponentu broni,
b) 
oznakowania, w rozumieniu ustawy z dnia ... o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, a w razie jego braku - indywidualnego numeru seryjnego,
c) 
indywidualnego oznaczenia producenta,
d) 
danych z pkt 1 lit. a, b, c, f w odniesieniu do broni, z której ten komponent pochodzi,
e) 
daty nabycia przez muzeum;
4. 
W przypadku braku możliwości określenia danych, o których mowa w ust. 3 , w ewidencji umieszcza się stosowną adnotację.
5. 
W przypadku braku oznakowania albo numeru seryjnego, w ewidencji umieszcza się fotografię broni lub istotnego komponentu broni, uwidaczniającą cechy charakterystyczne.
6. 
Ewidencję, o której mowa w ust. 1 , założyciel muzeum lub dyrektor muzeum przekazuje właściwemu ze względu na siedzibę muzeum komendantowi wojewódzkiemu Policji w terminie 5 dni od dnia otrzymania wydanego pozwolenia muzealnego. Zmiany w ewidencji wprowadza się niezwłocznie po wystąpieniu podstawy do ich dokonania oraz informuje o tym właściwego ze względu na siedzibę muzeum komendanta wojewódzkiego Policji w terminie 5 dni od dnia dokonania zmiany.
7. 
Ewidencję prowadzi się w postaci elektronicznej lub papierowej.
Art. 49c. 
Wymóg uzyskania zezwolenia muzealnego nie dotyczy gromadzenia w muzeach broni pozbawionej cech użytkowych.
Art. 49d. 
1. 
Broń i amunicję przechowuje się i prezentuje w muzeum w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych.
2. 
Założyciel muzeum lub dyrektor muzeum zobowiązany jest prowadzić wykaz pracowników muzeum posiadających dostęp do broni i amunicji w ramach realizacji swoich zadań.
3. 
Pracownicy muzeum, przed uzyskaniem dostępu do broni i amunicji przechowywanej na podstawie zezwolenia muzealnego, zobowiązani są złożyć dyrektorowi muzeum oświadczenie o niekaralności za przestępstwa umyślne, umyślne przestępstwa skarbowe lub nieumyślne przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu. Dyrektor muzeum może żądać od składającego oświadczenie przedstawienia informacji z Krajowego Rejestru Karnego w zakresie objętym oświadczeniem.
Art. 49e. 
1. 
Broń i amunicja gromadzone w muzeum nie może być wykorzystywana w inny sposób, niż w charakterze muzealium, w szczególności nie jest dozwolone używanie tej broni i amunicji.
2. 
Dopuszcza się użycie muzealiów w ramach pokazów lub prezentacji bez amunicji lub wyłącznie z wykorzystaniem naboi ślepych. O przeprowadzaniu takiego pokazu lub prezentacji należy zawiadomić komendanta wojewódzkiego Policji właściwego ze względu na siedzibę muzeum.
3. 
Muzea państwowe i samorządowe posiadające zezwolenie muzealne mogą dokonywać zamiany, sprzedaży lub darowizny broni lub amunicji posiadanej na podstawie zezwolenia muzealnego, na zasadach określonych w ustawie o muzeach. W przypadku wypożyczenia broni do innego muzeum, dyrektor użyczający przesyła na co najmniej 3 dni robocze przed wypożyczeniem do właściwego miejscowo ze względu na siedzibę muzeum komendanta wojewódzkiego Policji informację o miejscu i okresie wypożyczenia muzealium.
4. 
W przypadku muzeów posiadających zezwolenie muzealne, niewymienionych w ust. 2 , zamiana, sprzedaż lub darowizna broni lub zmiana miejsca przechowywania broni w związku z jej wypożyczeniem odbywa się na zasadach ogólnych przewidzianych w ustawie.
5. 
Niedopuszczalne jest wypożyczanie muzealiów muzeom, które nie posiadają zezwolenia muzealnego.
Art. 49f. 
Broń i amunicja przechowywane w charakterze muzealium na podstawie zezwolenia muzealnego nie podlegają oznakowaniu na zasadach określonych w ustawie z dnia..... o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym.
Art. 49g. 
Do czasu uzyskania przez muzeum zezwolenia muzealnego, broń i amunicję przechowuje się na zasadach określonych w art. 32.
Art. 49h. 
Do zezwolenia muzealnego stosuje się przepis art. 27 ust. 1.
Art. 49i. 
1. 
Komendant wojewódzki Policji cofa zezwolenie muzealne w przypadku:
1) 
złożenia przez muzeum wniosku o cofnięcie zezwolenia muzealnego;
2) 
stwierdzenia niespełniania przesłanek wydania zezwolenia muzealnego, w szczególności w zakresie zapewnienia właściwych środków bezpieczeństwa;
3) 
stwierdzenia naruszenia art. 49b lub 49d ust 1 i 2;
4) 
likwidacji muzeum;
5) 
wydania przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego decyzji zakazującej dalszej działalności muzeum na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o muzeach.
2. 
Komendant wojewódzki Policji może cofnąć zezwolenie muzealne w przypadku stwierdzenia naruszenia art. 49e ust. 1 i 2.
3. 
O cofnięciu zezwolenia muzealnego właściwy miejscowo ze względu na siedzibę muzeum komendant wojewódzki Policji zawiadamia w terminie 7 dni roboczych ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.
Art. 49j. 
Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego oraz Ministrem Obrony Narodowej określą w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób przechowywania broni i amunicji posiadanej na podstawie zezwolenia muzealnego, sposób prowadzenia rejestru, o którym mowa w art. 49b oraz warunki przeprowadzania pokazów i prezentacji, o których mowa w art. 49e ust.2, mając na względzie zapewnienie właściwego zabezpieczenia przechowywanej broni i amunicji, rejestrowanie jej w sposób umożliwiający jednoznaczną identyfikację jednostek broni i amunicji, kontrolę posiadanych zbiorów i potrzebę uaktualniania rejestru, a także bezpieczeństwo osób biorących udział w pokazach i prezentacjach broni i amunicji.
Rozdział 5 
Przepisy karne
Art. 50. 
Kto porzuca broń palną lub amunicję, która pozostaje w jego dyspozycji, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Art. 50a. 
Kto sprzedaje broń palną lub amunicję cudzoziemcowi, bez uprzedniego uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 43b ust. 3 podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat.
Art. 51. 
1. 
Kto bez wymaganej rejestracji posiada broń pneumatyczną lub broń o której mowa w art. 9 ust. 2 podlega karze aresztu lub grzywny.
1a. 
Tej samej karze podlega kto zbywa osobie nieuprawnionej broń wymieniona w ust. 1 lub miotacz gazu obezwładniającego lub narzędzie albo urządzenie, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4.
2. 
Tej samej karze podlega, kto:
1) 
nie dopełnia obowiązku rejestracji broni albo obowiązku zdania broni i amunicji do depozytu;
2) 
nie dopełnia obowiązku zawiadomienia Policji o utracie lub zbyciu innej osobie broni i amunicji do tej broni;
3) 
posiadając pozwolenie na broń lub posiadając broń podlegającą rejestracji, która nie wymaga pozwolenia na broń, nie dopełnia obowiązku pisemnego zawiadomienia właściwego organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca stałego pobytu;
4) 
nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowych albo środka zastępczego;
5) 
przywozi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej broń lub amunicję bez wymaganego zaświadczenia właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej lub nie dopełnia obowiązku pisemnego zgłoszenia przywozu broni lub amunicji przy przekraczaniu granicy;
5a) 
wywozi za granicę, do państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej, broń lub amunicję bez zgody właściwego organu Policji lub zaświadczenia zastępującego pozwolenie na broń oraz uprawniającego do wywozu broni;
5b) 
przywozi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z państwa członkowskiego Unii Europejskiej albo wywozi z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do państwa członkowskiego Unii Europejskiej broń palną lub amunicję, bez zgody przewozowej lub uprzedniej zgody przewozowej;
5c) 
przywozi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z państwa członkowskiego Unii Europejskiej inną broń niż broń palna, bez wymaganego zaświadczenia właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej;
5d) 
wywozi z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do państwa członkowskiego Unii Europejskiej inną broń niż broń palna bez zgody właściwego organu Policji;
6) 
narusza zakaz przesyłania broni lub amunicji za pośrednictwem podmiotów innych niż operatorzy świadczący usługi pocztowe;
7) 
przechowuje oraz nosi broń i amunicję w sposób umożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych;
8) 
przewozi broń lub amunicję środkami transportu publicznego, nie spełniając warunku prawidłowego zabezpieczenia broni i amunicji;
9) 
przewozi broń i amunicję w kabinie pasażerskiego statku powietrznego, nie będąc osobą do tego upoważnioną na podstawie odrębnych przepisów;
10) 
nosi broń, naruszając ograniczenie lub wykluczenie możliwości jej noszenia określone przez właściwy organ Policji w pozwoleniu na broń, albo nosi broń, naruszając zakaz jej noszenia wprowadzony przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych;
11) 
używa w celach szkoleniowych lub sportowych broni zdolnej do rażenia celów na odległość poza strzelnicami;
12) 
narusza przepisy regulaminu określającego zasady zachowania bezpieczeństwa na strzelnicy;
13) 
nie dopełnił obowiązku zwrotu legitymacji osoby dopuszczonej do posiadania broni, legitymacji posiadacza broni, karty rejestracyjnej broni lub Europejskiej karty broni palnej;
14) 
nie przekazuje komendantowi wojewódzkiemu Policji właściwemu ze względu na miejsce polowania, imprezy sportowej lub rekonstrukcji historycznej pisemnej informacji o planowanej dacie i miejscu polowania, imprezy sportowej lub rekonstrukcji historycznej z udziałem cudzoziemców oraz przybliżonej liczbie uczestników biorących w nich udział.
15) 
nie informuje o adresie przechowywania broni;
16) 
nie przekazuje komendantowi wojewódzkiemu Policji informacji o przeprowadzeniu pokazu lub prezentacji broni lub amunicji posiadanej na podstawie pozwolenia muzealnego;
3. 
Kto posiada broń, nie mając przy sobie:
1) 
legitymacji posiadacza broni lub Europejskiej karty broni palnej albo innego dokumentu upoważniającego do posiadania broni,
2) 
legitymacji osoby dopuszczonej do posiadania broni i świadectwa broni, podlega karze grzywny.
4. 
W razie popełnienia wykroczeń, o których mowa w ust. 1 i 2 , można orzec przepadek broni i amunicji, chociażby przedmioty te nie stanowiły własności sprawcy.
5. 
Orzekanie w sprawach, o których mowa w ust. 1–4 , następuje w trybie przepisów o postępowaniu w sprawach o wykroczenia.
Rozdział 6 
Przepisy przejściowe i końcowe
Art. 52. 
Zachowują ważność pozwolenia na broń i legitymacje noszące nazwę „pozwolenie na broń”, wydane na podstawie dotychczasowych przepisów.
Art. 53. 
Do niezakończonych decyzją ostateczną postępowań w sprawach pozwoleń na broń stosuje się przepisy dotychczasowe.
Art. 54. 
Nie podlega karze, kto bez wymaganego pozwolenia posiada broń lub amunicję i w terminie do 90 dni od dnia wejścia w życie niniejszego przepisu dobrowolnie zawiadomi o tym fakcie Policję oraz złoży broń i amunicję do jej depozytu.
Art. 55. 
Traci moc ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. poz. 43, z późn. z m.).
Art. 56. 
Ustawa wchodzi w życie po upływie 9 miesięcy od dnia ogłoszenia , z wyjątkiem przepisu art. 54 , który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.